บทที่ 787 ความชอบไม่ใช่ทุกอย่าง
“อื้ม ตื่นแล้ว แม่ข้าก็ตื่นแล้วเหมือนกัน เพิ่งเปลี่ยนยาเสร็จ ข้าถามแล้ว ท่านแม่บอกว่าสบายดี” จูชียิ้มกว้างอย่างดีใจจนเห็นฟันขาว “เหออัน เจ้าตื่นเช้าเหมือนกันเลย”
เยี่ยนเหออันยิ้ม “เจ้าบอกเองนี่นาว่านอนเร็วตื่นเช้าสุขภาพแข็งแรง ข้าก็เรียนรู้มาจากเจ้าน่ะสิ”
“เป็นเรื่องจริง ข้าไม่ได้หลอกเจ้า แม่ข้ามักบอกให้ข้าตื่นเช้า ทั้งยังต้องบริหารร่างกายด้วย…” จูชีถาม “เจ้าทำท่ากายบริหารประสานห้าสัตว์หรือยัง? แม่ข้าบอกว่ามีประโยชน์มาก จึงเจาะจงบอกให้อาจารย์เสินสอนให้ข้า”
“ทำแล้ว”
……
ภายในห้อง เย่อวี๋หรานได้ยินเนื้อหาที่จูชีคุยกับอีกฝ่ายแล้วก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
เจ้าเด็กคนนี้ แม้แต่เรื่องแบบนี้ก็ยังเอาไปพูดกับคนอื่นเนี่ยนะ?
แต่คิดแล้วก็เข้าใจได้ คาดว่าคงเพราะความสัตย์ซื่อเป็นธรรมชาติของจูชีนี่เองที่ทำให้คุณชายเยี่ยนชอบเขาเป็นพิเศษ
เยี่ยนเหออันเข้ามาในห้องแล้วก็แสดงคารวะต่อเย่อวี๋หรานตามมารยาทของผู้เยาว์
เย่อวี๋หรานลอบประทับใจ นางเป็นเพียงหญิงสูงวัยจากชนบทคนหนึ่งเท่านั้นเอง คู่ควรให้ลูกหลานตระกูลใหญ่มาคารวะนางด้วยหรือ? นั่นคงเป็นเพราะอีกฝ่ายให้ความสำคัญกับจูชีสินะ
นอกจากถามไถ่สารทุกข์แล้ว เยี่ยนเหออันยังตั้งใจมารับประทานมื้อเช้ากับพวกเขา
ในฐานะเจ้าบ้าน เขาพยายามต้อนรับคนสกุลจูอย่างเต็มความสามารถ
ความจริงจังเช่นนี้ทำให้สถานะของเขาในจิตใจของเย่อวี๋หรานขยับสูงขึ้