บทที่ 786 ย้ายที่พัก
ความจริงแล้วคนเฝ้าประตูจดจำใบหน้าของอาเย่ได้ แต่ตระกูลเยี่ยนตั้งกฎไว้เช่นนี้ เพียงรู้จักป้ายไม่รู้จักคน เขาเองก็จนปัญญา ได้แต่เหลือบดูแวบหนึ่ง เมื่อยืนยันเรียบร้อยแล้วจึงเปิดประตูใหญ่ปล่อยพวกเขาเข้าไปข้างใน
“อาเย่ ท่านกลับมาได้เสียทีนะ อาโม่ออกมาดูหลายรอบแล้ว” คนเฝ้าเปิดประตูพลางพูดคุยกับอาเย่
เนื่องจากเย่อวี๋หรานไม่สามารถเดินได้ เยี่ยนเหออันจึงกำชับเอาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วว่าให้สารถีไปเทียบรถม้าถึงหน้าประตูเรือนรับรองแขก
เมื่อเยี่ยนเหออันได้รับรายงานก็พาพวกอาโม่มายืนคอยตรงหน้าประตู
พอเห็นพวกจูซานก็ร้องสั่งให้บ่าวรับใช้เข้ามาช่วยหามเย่อวี๋หรานเข้าไปในห้อง
เรือนรับรองที่เขาเตรียมเอาไว้ให้กว้างขวางกว่าห้องพักที่พวกเย่อวี๋หรานเช่าก่อนหน้านี้มากมายนัก นอกจากจะจัดสรรให้พักคนละห้อง ทั้งสามคนยังพักอยู่ในเรือนหลังเดียวกัน มีเรื่องอะไรก็สามารถได้ยินความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้ทันที
“จูต้าเหนียง นี่คือซุ่ยเอ๋อ นางรับผิดชอบดูแลท่านโดยเฉพาะ หากมีเรื่องอะไรท่านสามารถเรียกนางได้ตลอดเวลา”
เยี่ยนเหออันละเอียดอ่อนยิ่งนัก ทราบว่าจูซานกับจูชีที่เป็นผู้ชายสองคนมาดูแลเย่อวี๋หรานย่อมไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ จึงจัดสรรสาวใช้มาให้ด้วยหนึ่งคน
“คารวะจูต้าเหนียงเจ้าค่ะ” สาวใช้ซุ่ยเอ๋อยอบกายแสดงคารวะ
เย่อวี๋หรานบอกให้นางลุกขึ้น กล่าวอย่างเกรงใจว่า “คุณชายเยี่ยน ท่านมีน้ำใจเกินไปแล้ว ยืมเรือนขอ
