บทที่ 785 จัดกระดูก
“ดี ในเมื่อพวกท่านรับทราบเรื่องที่ควรระวังแล้ว จูต้าเหนียงก็ดื่มยาถ้วยนี้ก่อนเถอะ” หมอไป๋หลี่น้อยว่าพลางรับถ้วยยาจากผู้ช่วยหญิงมาส่งต่อให้เย่อวี๋หราน
“นี่คือยาอะไรหรือ?” เย่อวี๋หรานรับมาแล้วก็ถามขึ้น
“ยาสลบ”
คำตอบนั้นทำให้เย่อวี๋หรานที่กำลังจะดื่มยาชะงักไป “ยาสลบ? ท่านให้ยาสลบข้าทำไม?”
“ประเดี๋ยวจะต้องจัดกระดูกให้ท่าน มันจะเจ็บมาก ถ้าท่านไม่นอนหลับไปแล้วข้าจะลงมืออย่างไร?”
ตอนนี้แค่นางขยับตัวเล็กน้อยก็เจ็บปวดจนต้องสูดลมหายใจหนาวเหน็บ อีกสักครู่ต้องจัดกระดูก นางจะรับไหวได้อย่างไร? เย่อวี๋หรานไม่อาจจินตนาการได้เลย จึงดื่มยาลงไปแต่โดยดี
หมอไป๋หลี่น้อยรับถ้วยยากลับมาส่งให้ผู้ช่วยหญิง จากนั้นก็เริ่มเตรียมตัว
เย่อวี๋หรานคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมา “ท่านหมอไป๋หลี่น้อย ยาของท่านออกฤทธิ์ได้นานเท่าไหร่หรือ? ประสิทธิภาพเป็นอย่างไร? คงไม่ใช่ว่าพอท่านลงมือ ข้าก็เจ็บปวดจนฟื้นขึ้นมาหรอกนะ”
ใช่ว่านางไม่เชื่อถือวิชาแพทย์ของหมอไป๋หลี่น้อย แต่นี่คือยุคโบราณ ผู้ใดจะรู้ว่าประสิทธิภาพของยาสมุนไพรเหล่านั้นเป็นอย่างไร?
ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน แค่ฉีดยาสลบเข็มเดียวก็เรียบร้อย
“วางใจเถอะ อีกสักครู่ต่อให้ข้าใช้มีดกับร่างกายท่าน ท่านก็จะไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น ท่านแค่หลับไปตื่นเดียว พอตื่นขึ้นมาอีกที ทุกอย่างก็จบแล้ว” หมอไป๋หลี่น้อยมีความมั่นใจในวิชาแพทย์ของตนเองอย่างมาก
“เช่
