งท่านก็พอแล้ว แต่ท่านยังให้พวกข้ายืมสาวใช้ด้วยคนหนึ่ง รบกวนท่านมากแล้วจริง ๆ”
“ข้ากับซุ่นเต๋อเป็นสหายกัน เรื่องของเขาก็คือเรื่องของข้า จูต้าเหนียง ท่านไม่ต้องเกรงใจ พอใจจะอยู่ถึงเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้น”
เยี่ยนเหออันยิ่งพูดเช่นนี้ เย่อวี๋หรานก็ยิ่งเกรงใจกว่าเดิม
ตลกแล้ว คนอื่นคิดเผื่อเจ้าขนาดนี้ เจ้ายังไม่รู้จักซาบซึ้งใจ ต่อไปใครจะเต็มใจช่วยเจ้า?
ตอนที่ออกมาฟ้าก็มืดแล้ว พอวุ่นวายกับเรื่องทั้งหมดนั้นฟ้าก็มืดสนิท
เยี่ยนเหออันไม่ได้รั้งอยู่นาน ให้ป้าเฉินที่เป็นผู้ดูแลจัดมื้อเย็นให้อีกฝ่าย กินข้าวเสร็จแล้วก็พักผ่อนโดยเร็ว มีเรื่องอะไรค่อยว่ากันใหม่ในวันรุ่งขึ้น
เย่อวี๋หรานเพิ่งนอนไปเมื่อตอนกลางวัน ถึงตอนนี้จึงไม่ง่วงนัก แต่จูซานกับจูชีวุ่นวายมาทั้งวันแล้ว เหนื่อยกันมามาก นางจึงไม่ได้พูดอะไรเยอะ เพียงบอกให้พวกเขารีบแยกย้ายไปพักผ่อน
เพียงไม่นาน ภายในห้องก็เหลือแค่นางกับซุ่ยเอ๋อ
“จูต้าเหนียง คืนนี้บ่าวนอนอยู่บนแท่นพักเท้าตรงข้างเตียงนะเจ้าคะ ท่านมีเรื่องอันใดสามารถเรียกบ่าวได้ทุกเมื่อ”
เย่อวี๋หรานได้ยินอย่างนั้นก็กล่าวอย่างเกรงใจ “นอนบนแท่นพักเท้าอะไรกัน พื้นที่เล็ก ๆ แค่นั้น นอนไปก็ไม่สบายตัว ข้างนอกมีตั่งนอนไม่ใช่หรือ? เจ้าไปนอนบนนั้นเถอะ จะได้หลับสบายหน่อย ถ้ามีเรื่องอะไรจริง ๆ ข้าเรียกเจ้า เจ้าก็ได้ยินอยู่ดี…”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ปกติตอนบ่าวอยู่เวรดึกก็ได้นอนตรงนี้ประจำ อีกอย่างคุณชายกำชั
