คง…
“คุณชายเยี่ยนล้อเล่นแล้ว นางเก่งกาจปานนี้ ย่อมต้องเป็นคนโปรดของท่าน ข้าไม่กล้าแย่งคนกับท่านหรอกนะ ถ้าข้าต้องการสาวใช้ก็จะให้เจ้าสามบ้านข้าไปติดต่อซื้อเอากับนายหน้า ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนให้ท่านช่วยเลือกคนที่เก่งกาจได้สักครึ่งของซุ่ยเอ๋อ เท่านี้ก็พอแล้ว” เย่อวี๋หรานปฏิเสธอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ได้แสดงความผิดปกติใด ๆ ออกมา
น้ำไหลจากที่สูงลงที่ต่ำ คนปีนป่ายขึ้นที่สูง
สาวใช้ที่อยู่ในเรือนตระกูลใหญ่มาจนเคยชินคนหนึ่งจะยอมรับนางที่เป็นหญิงเฒ่าจากชนบทได้อย่างไร?
เย่อวี๋หรานย่อมไม่คิดว่าแค่ตนเองย้อนยุคมาก็จะมีความพิเศษถึงขั้นนั้น แรกพบหน้าก็สามารถดึงตัวสาวใช้ของคนอื่นจากไปได้ ถ้าอีกฝ่ายมีครอบครัวอยู่ที่นี่ด้วย เช่นนั้นคงกลายเป็นการผูกความแค้นต่อกันแทนเสียแล้ว
“ได้ ถึงตอนนั้นถ้าพวกท่านอยากไปเลือกคนก็บอกกล่าวกับข้า ข้าจะต้องช่วยพวกท่านเลือกแน่นอน” เยี่ยนเหออันได้ยินวาจาของเย่อวี๋หรานก็ทราบว่าตนเองพิจารณาได้ไม่รอบคอบ
เขาคิดว่าแค่ให้สาวใช้ไปคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร แต่ถ้าสาวใช้ไม่เต็มใจไปกับอีกฝ่าย นั่นมิกลายเป็นการสร้างปัญหาให้ครอบครัวสกุลจูหรอกหรือ?
สาวใช้ที่ไปซื้อมาจากข้างนอก หากสกุลจูใช้งานไม่ได้ก็แค่ขายทิ้งไป แต่ถ้าเป็นคนที่เขาส่งไปให้ สกุลจู เกรงว่าจะใช้งานก็คงไม่รู้ว่าควรใช้งานอย่างไร
ใช้งานหนักเกินไปก็กลัวว่าสาวใช้จะมาฟ้องเขาที่เป็นเจ้านายเก่า บอกว่าอีกฝ่ายข่มเหงรังแก ถ้าไม่ใ
