ยว่า “จูต้าเหนียง เห็นทีซุ่ยเอ๋อคงชอบท่านมาก ปกติแล้วไฉนเลยที่นางจะกล้าพูดจาเช่นนี้”
คิดไม่ถึงว่าแค่ชั่วข้ามคืน สาวใช้ของเขาก็ถูกจูต้าเหนียงพิชิตใจได้แล้ว
ไม่อย่างนั้นก็เหมือนกับที่เขาพูดมา นางไม่มีทางกล้าพูดจาเช่นนี้ออกมาเป็นแน่
ครั้นถูกเยี่ยนเหออันกล่าวถึงเช่นนั้น ซุ่นเอ๋อก็พลันหน้าแดง
เย่อวี๋หรานจับมือของนางเอาไว้พร้อมรอยยิ้ม “นี่ก็คือวาสนา ข้าเห็นเด็กคนนี้แวบแรกก็นึกชอบทันที นางก็ชอบข้าเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะนางเป็นสาวใช้ของท่าน ข้าไม่สะดวกจะแย่งคน ข้ายังคิดจะแย่งนางกลับไปที่บ้านด้วยอยู่เลย”
“ฮ่า ๆๆ…” เยี่ยนเหออันหัวเราะ “ถ้าจูต้าเหนียงชอบนาง ยกให้ท่านเลยก็ยังได้ ตอนนี้ท่านเคลื่อนไหวไม่สะดวก มีนางคอยปรนนิบัติจะได้สะดวกสบายสักหน่อย”
เขาพูดเช่นนี้ย่อมเป็นเพราะคิดว่านี่เป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ
แต่เมื่อวาจานี้เข้าหูซุ่ยเอ๋อ ความรู้สึกกลับต่างไปสิ้นเชิง
นางอึ้งตะลึง ฉับพลันนั้นก็ว้าวุ่นใจขึ้นมา
ให้นางปรนนิบัติหญิงสูงวัยจากชนบทก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่จะให้นางติดตามอีกฝ่ายไปด้วยกลับเป็นอีกเรื่อง
การปรนนิบัติเป็นคำสั่งของเจ้านาย นางทำได้ดี ไม่เพียงแต่จะทำให้เจ้านายจดจำได้ ขณะเดียวกันก็ยังได้รับรางวัลอีกด้วย แต่ถ้าติดตามจากไปพร้อมกับหญิงชนบทคนหนึ่ง นางนับเป็นอะไร?
ไม่เป็นสาวใช้ในเรือนตระกูลใหญ่ ลดตัวลงไปปรนนิบัติแม่เฒ่าจากชนบทที่ไม่รู้จักคนหนึ่ง ชั่วชีวิตนี้ของนางก็
