มองสิ่งของในมือเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะรับของมาเก็บไว้ พลางทอดถอนใจ “เข้ามาในป่าภูเขาไฟครั้งนี้กลับได้กำไรไม่น้อย ข้าว่าแล้วว่าควรออกมาเดินเล่นข้างนอกบ่อยๆ ดูสิ นี่ได้กำไรก้อนโตเชียวนะ”
ตาเฒ่าลูบหนวดชำเลืองมองเธอ “กำไรก้อนโตอะไร? เห็นอยู่ว่าเจ้าทำตัวเป็นจอมโจรฉกของของเขามา” ดูไม่ออกจริงๆ ว่าแม่หนูคนนี้พอได้ทำตัวเป็นโจรขึ้นมากลับช่ำชองไม่เบา ไม่รู้ว่าแต่ก่อนแม่หนูนี่ทำมาหากินอะไร?
เธอเก็บของทั้งหมดไว้ในห้วงมิติ คิดในใจว่าค่อยจัดระเบียบทีหลัง ของที่มีประโยชน์เก็บไว้ ของไม่มีประโยชน์เอาไปขาย สุดท้าย เธอหันไปมองสองคนนั้น “ไปเถอะ! คราวนี้เราออกจากป่า เราขี่กระบี่บินออกไปกันเถอะ! น่าจะประหยัดเวลาได้ไม่น้อย”
“ไปตระกูลจัวจริงหรือ?” ตาเฒ่าถามเธอ
“อืม ไปตระกูลจัว” เธอพยักหน้า หยิบขนนกหลากสีที่เหน็บเอวไว้ขึ้นมาโยนไปกลางอากาศ ขนนกหลากสีแสนสวยนั้นขยายใหญ่ ลอยละล่องอยู่กลางอากาศ
“เอ๊ะ? สมบัติชิ้นนี้ไม่เลวเลยนี่”
ตาเฒ่าร้องด้วยความตะลึง มองขนนกหลากสีแสนสวยพลางลูบหนวด ถามว่า “นี่เป็นขนนกเคลือบหลากสีกระมัง? นึกไม่ถึงว่าแม่หนูอย่างเจ้าจะมีสมบัติล้ำค่าติดตัวไม่น้อย นี่คงไม่ได้แย่งมาด้วยหรอกกระมัง?”
เฟิ่
