งจิ่วเขย่งปลายเท้า กระโดดขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนขนนกเคลือบหลากสี เอ่ยว่า “จะไปหรือไม่ไป? ไม่ไปข้าไปแล้วนะ?” สิ้นเสียง เธอลอยตัวขึ้นสูง ทะลุผ่านแรงกดดันกลางอากาศชั้นนั้น และลอยสูงขึ้นอีก ก่อนจะบินออกนอกป่า
“รอพวกข้าด้วย!” ตาเฒ่าตะโกน ขว้างพาหนะบินขี่ตามไป ส่วนจัวจวินเยวี่ยเรียกกระบี่บินออกมาขี่ตามทั้งสองไป เพียงแต่ยามที่ทะลุผ่านแรงกดดันกลางอากาศชั้นนั้น ร่างกายของเขาพลันดิ่งต่ำลงเล็กน้อย
พื้นที่บริเวณป่าภูเขาไฟ อุณหภูมิร้อนอบอ้าวในอากาศกลายเป็นแรงกดดันขุมหนึ่ง โดยเฉพาะแรงกดดันกลางอากาศขุมนั้นที่เห็นได้อย่างชัดเจน ผู้ฝึกตนทั่วไปไม่อาจขี่กระบี่บินภายใต้แรงกดดันเช่นนี้ ด้วยเหตุนี้ คนส่วนใหญ่ที่เข้ามาฝึกฝนในป่าภูเขาไฟจะเดินเท้า และอีกเหตุผลก็คือ หากขี่กระบี่บินเข้ามาก็ไม่นับว่าเป็นการฝึกฝน
ข้างในนี้ มีเพียงคนที่แข็งแกร่งจริงๆ เท่านั้นที่จะสามารถต้านทานแรงกดดันในอากาศได้ ทว่า ก็เหมือนกับพวกเฟิ่งจิ่ว พวกเขาเหยียบอาวุธบินลอยตัวขึ้นจากพื้น กระทั่งทะลุผ่านแรงกดดันกลางอากาศขุมนั้นก่อนจึงจะเดินทางโดยใช้พาหนะบินได้จริงๆ
จัวจวินเยวี่ยที่อยู่ข้างหลังเหยียบกระบี่บินแหวกสายลม สายตาจ้องมองไปข้างหน้า ชายเสื้อขอ
