า “เรื่องนี้ข้าวางแผนไว้แล้ว เพียงบอกให้พวกเจ้ารับรู้ เมื่อถึงเวลาจะได้ไม่ร้อนใจที่หาข้าไม่เจอ เรื่องในหอยาสวรรค์ข้ากำชับไว้หมดแล้ว พวกเจ้าสนใจแต่เรื่องที่นายท่านของพวกเจ้าสั่งไว้ รวมถึงความปลอดภัยของทั้งสองจวนก็พอ”
เห็นเธอตัดสินใจแน่วแน่ อิ่งอีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามว่า “เช่นนั้นฮูหยินจะไปที่ใด? ไปครานี้ใช้เวลานานแค่ไหน? อันตรายหรือไม่?”
พวกเขาจะไม่ตามไปก็ได้ แต่เรื่องใดควรรู้ก็ต้องรู้ไว้ ไม่เช่นนั้นภายหน้าหากนายท่านถาม พวกเขาจะได้ตอบได้
“ตั้งแต่ข้ากลับมา ข้าก็สั่งให้หานหรงสืบข่าวเรื่องหานหรง พักนี้ได้ข่าวว่าเขาจะเดินทางไปที่ป่าภูเขาไฟ เป้าหมายสำคัญในครั้งนี้ของข้าก็คือเขา” เสียงของเฟิ่งจิ่วเย็นเยียบ เธอควงถ้วยชาในมือเล่น เอ่ยเสียงแช่มช้า “ขอเพียงข้าจัดการเขาเสร็จก็จะกลับมา”
หานหรง?
ได้ยินชื่อนี้ ฮุยหลางกับอิ่งอีขมวดคิ้วทันที ทั้งสองมองหน้ากันเงียบๆ พวกเขาย่อมรู้จักหานหรงเป็นอย่างดี แต่ว่าหานหรงที่แย่งร่างผู้อื่นมากลับเป็นคนแปลกหน้าสำหรับพวกเขา
คราวก่อนภูตหมอบอกว่ารู้ข่าวของเขาตอนอยู่ข้างนอก แต่เพราะสถานการณ์ไม่อำนวยจึงไม่ได้ปรากฏตัวเพื่อฆ่าเขา ต่อมาอยากจะตามหาเขาแต่กลับไร้ข่าวคราว
