ีใจให้คนอื่นเขา เจ้ารีบบอกนางให้กระจ่างโดยเร็วจะดีกว่า”
“ท่านพี่ ปกติท่านไม่ค่อยพูด เหตุใดวันนี้จึงพูดกับข้ามากมายขนาดนี้? ท่านพี่ ที่จริงเวลาท่านยิ้มแล้วงามนัก” เหลิ่งหวาจ้องนางด้วยดวงตาอันเป็นประกาย คิดว่าท่านพี่ของเขาเวลายิ้มแย้มช่างดูงดงาม และอ่อนโยนนัก
เขารู้มาแต่เด็กแล้วว่าพี่สาวดีกับเขามาก สองพี่น้องพึ่งพากันดุจเป็นชีวิตของกันและกัน หากตอนนั้นไม่ได้พบนายท่าน อาจไม่มีพวกเขาในตอนนี้ พี่สาวที่ในอดีตมีนิสัยเย็นชาดุจน้ำแข็งอยู่กับนายท่านมานาน กลับไม่ได้เย็นชาเท่าแต่ก่อนแล้ว
ได้ยินอย่างนั้น เหลิ่งซวงตวัดมองเขา ก่อนหุบรอยยิ้มบนใบหน้า “เอาล่ะ ข้ายังต้องไปเดินดูรอบๆ อีก เจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด!” ขณะเอ่ย ก็เตรียมจะหันตัวเดินไป แต่ใครเล่าจะรู้ ครั้นหันตัวไปก็เห็นน่าหลันจื่อเยี่ยนเดินเข้ามา
น่าหลันจื่อเยี่ยนเห็นนางก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ “แม่นางเหลิ่งซวง”
เหลิ่งหวามองน่าหลันจื่อเยี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองพี่สาวของเขาที่กำลังขมวดคิ้ว จึงยิ้มๆ ก้าวเดินไป “คุณชายน่าหลัน เหตุใดวันนี้จึงมีเวลาว่างมาได้? มียาหรือสิ่งใดที่ต้องการซื้ออย่างนั้นหรือ?”
………………………………….
ตอนที่ 1988 พูดไม่ออก
“อ้อ ข้าว
