่างไม่มีอะไรทำจึงมา” น่าหลันจื่อเยี่ยนตอบ หันไปมองเหลิ่งซวงที่อยู่ด้านหนึ่ง ก่อนเอ่ยปากอย่างตรงไปตรงมา “แม่นางเหลิ่งซวง วันนี้ยุ่งหรือไม่? ข้าอยากชวนเจ้าไปดื่มชา ไม่ทราบมีเวลาหรือไม่?”
“ต้องขออภัย ข้ายุ่งมาก ขอตัวก่อน” เหลิ่งซวงตอบ ก่อนหันตัวเดินจาไป
น่าหลันจื่อเยี่ยนยืนเก้ออยู่ที่เดิม มองเหลิ่งหวา “คือว่า อย่างนั้นข้ากลับก่อนแล้ว”
“ข้าไปส่งคุณชายน่าหลัน” เหลิ่งหวายิ้มอย่างอ่อนโยน ไปส่งเขาที่นอกประตู กลับเห็นเขายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ไม่ยอมไปไหน ทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่พูด จึงถาม “คุณชายน่าหลันยังมีเรื่องใดหรือ?”
“เหลิ่งหวา พี่สาวเจ้านาง นางชอบอะไรหรือ?” น่าหลันจื่อเยี่ยนถาม เรื่องอย่างการเอาใจหญิงเขาเองก็ไม่เคยทำมาก่อน อยากมอบเครื่องประดับแก้วแหวนเงินทองให้ กลับรู้สึกว่านางจะไม่ชอบอีก
เหลิ่งหวายิ้มๆ ตอบว่า “คุณชายน่าหลันไม่จำเป็นต้องเสียแรง พี่สาวข้าปกติก็ไม่ค่อยชอบอะไรเป็นพิเศษ หากเป็นคนที่นางชอบ แม้ให้ของไม่มีราคา นางก็จะมองเสมือนสมบัติล้ำค่า”
“ก็จริง” เขาพยักหน้า เป็นเชิงว่าเข้าใจ “เช่นนั้นข้ากลับก่อนแล้ว”
เห็นเขากลับไปแล้ว เหลิ่งหวายิ้มๆ ส่ายหน้าเดินกลับเข้าไปในหอยาสวรรค์ น่าห
