วนโม่เจ๋อที่กำลังดื่มชาวางถ้วยชาในมือลง สายตาลึกล้ำจับจ้องไปที่โม่เฉิน ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำจะเปล่งออกมา “อีกไม่กี่วันข้าอาจต้องออกเดินทาง ระหว่างนี้ ท่านดูแลนางให้ดีๆ”
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินประหลาดใจเล็กน้อย มองเซวียนหยวนโม่เจ๋อด้วยสายตาแปลกๆ “ท่านจะไปไหน? ไปนานเท่าใด?” นึกไม่ถึงว่าเขาจะวางใจมอบเฟิ่งจิ่วให้ตนเองดูแล? นี่พระอาทิตย์จะขึ้นทางตะวันตกแล้วหรือ?
เฟิ่งจิ่วได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักเล็กน้อย เธอหันไปมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ เอื้อมมือไปกุมมือเขา “เจ๋อ ท่านวางใจเถิด! ถึงข้าจะอยู่ที่นี่คนเดียวก็จะดูแลตัวเองให้ดี ด้วยพลังอำนาจของท่าน กอปรกับคนข้างกายของข้า รวมถึงสัตว์คู่พันธะสัญญาอีกหลายตัว ท่านคิดว่ายังจะมีอะไรทำร้ายข้าได้อีกหรือ?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเองก็กุ่มมือเธอ ทว่ากลับไม่พูดอะไร เพียงหันไปมองโม่เฉิน คล้ายกำลังรอให้เขาตอบคำถาม
เห็นอย่างนั้น โม่เฉินยิ้มอ่อนโยน “ท่านวางใจ แม้จะไม่รู้ว่าท่านจะไปไหน แต่ไม่ว่าท่านอยากอยู่ที่นั่นนานแค่ไหนก็ไม่เป็นไร ข้าจะดูแลอาจิ่วเอง ไม่มีทางปล่อยให้นางถูกรังแกแน่นอน”
ได้ยินอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ยกกาน้ำชาขึ้นมารินชาให้คนเอง จาก
