ทั้งสองมองหน้ากันแวบหนึ่ง จากนั้นก็ตะโกนเรียกคนข้างใน
“ตู้ฝาน”
ประตูถูกเปิดออก ตู้ฝานเดินออกมา “นายท่าน เจ้าตำหนัก พวกท่านมาแล้วหรือ!”
“ข้าแวะมาดูหน่อย ทางนี้ตกแต่งไปถึงไหนแล้ว?” เฟิ่งจิ่วถาม
ตู้ฝานยิ้มตอบ “นายท่านวางใจ ข้าสั่งให้พวกเขาทำงานหามรุ่งหามค่ำ เสร็จไปกว่าครึ่งแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเสร็จสมบูรณ์ เมื่อถึงเวลาพวกเราจัดแต่งกันอีกหน่อย ใช้เวลาทั้งหมดประมาณครึ่งเดือนก็สามารถเปิดกิจการได้แล้ว”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วเอ่ยอีกว่า “ตอนนี้ข้างในค่อนข้างรก อีกสองสามวันนายท่านกับเจ้าตำหนักค่อยมาดูผลลัพธ์จะดีกว่า”
ได้ยินอย่างนี้ เฟิ่งจิ่วยิ้ม “ก็ได้ อย่างนั้นที่นี่ก็มอบให้พวกเจ้าแล้วกัน พวกข้าไปก่อนล่ะ” เธอเอ่ย ก่อนจะกลับไปพร้อมกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
“กลับตอนนี้ยังเร็วไป พวกเราไปเดินเล่นข้างทะเลสาบกันเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อชวน
เฟิ่งจิ่วตอบรับ ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงมุ่งหน้าไปยังทะเลสาบต่อ
หลังจากเดินผ่านป่าไผ่สีเขียวขจี ก็เห็นผิวทะเลสาบสีเขียวระยิบระยับ ต้นไผ่เหล่านั้นที่อยู่ริมทะเลสาบขับเน้นให้ผิวน้ำยิ่งดูเขียวธรรมชาติ สายลมพัดผ่านเบาๆ เกิดเป็นระลอกคลื่นกระจายออกไปบนผิวน้ำ เห็นเพียงแสงระยิบระยับงด
