งามน่ามอง
แม้ทิวทัศน์ไม่เลว แต่ที่นี่ไม่มีคน ยามทั้งสองเดินจูงมือกันเดินทอดน่องมาถึงที่นี่ รอบด้านเงียบสงบ บรรยากาศชวนให้เพลิดเพลินใจยิ่งนัก
“ที่นี่ทิวทัศน์ไม่เลวเลยจริงๆ” เฟิ่งจิ่วปล่อยมือที่จูงมือเขา สูดหายใจลึกๆ หนึ่งครั้ง ได้กลิ่นหอมที่กระจายอยู่ทั่วป่าไผ่แห่งนี้ มองดูทะเลสาบที่ถูกไผ่ล้อมรอบ เธอหรี่ตา ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในสมอง
“ข้าอยากทำให้ที่นี่กลายเป็นของข้า ทำอย่างไรดี?” เธอเอื้อมมือไปกอดเอวของเขา อิงแอบในอ้อมอกของเขา แล้วยิ้มบอก
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกระตุกมุมปาก นัยต์ตาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและรักใคร่ “จะยากอะไรกัน” สิ้นเสียง เขาก็ขานเรียก “อิ่งอี”
“ขอรับ นายท่าน” อิ่งอีปรากฏกายจากมุมมืด มายืนอยู่ข้างทั้งสอง
“ซื้อที่นี่เสีย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยเสียงเข้ม ออกคำสั่งตรงๆ
“ขอรับ!” อิ่งอีรับคำ ก่อนจะโฉบกายหายไป
เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยีมองเขา ถามว่า “บางทีคนอื่นเขาอาจจะไม่ขายก็ได้ สถานที่ที่ติดกับทะเลสาบแห่งนี้ไม่ได้มีน้อยๆ เลยนะ”
………………………………….
ตอนที่ 1946 ทะเลสาบ
“ขอเพียงรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร ย่อมไม่มีการซื้อขายไหนไม่สำเร็จ” น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ มือหนึ่งยกขึ้นลูบหัวของเธอ
