เขาโอบเอวของเธอ ขณะอุ้มเธอขึ้นจะเดินกลับเข้าห้อง ก็ได้ยินเสียงกระแอมที่ดังไม่ค่อยถูกเวลานัก
“อะแฮ่มๆ!”
ยามได้ยินเสียงกระแอม สองคนที่นั่งข้างโต๊ะตัวแข็งทื่อ ตกใจไปชั่วขณะ ก่อนจะหันไปมองตามเสียงกระแอมพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
เห็นเพียงเงาร่างสีขาวที่นั่งอยู่ตรงมุมกำแพงลานสวนของพวกเขาตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ เงาร่างสีขาวร่างนั้นยืนอยู่ฝั่งหนึ่งของกำแพง ตรงนั้นมีต้นไม้ต้นหนึ่งบังอยู่พอดี ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงันไม่รู้ว่าดูอยู่นานเท่าใดแล้ว
และเงาร่างสีขาวร่างนั้น ก็ไม่ใช่ใครอื่น คือน่าหลันโม่เฉินนั่นเอง
“ขออภัย ข้าคงไม่ได้รบกวนพวกเจ้ากระมัง?”
โม่เฉินนั่งอยู่บนกำแพงไม่ได้ลงไป ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้างดงามดุจเซียนประดับไปด้วยรอยยิ้มสง่างาม นัยน์ตาดำขลับมองไม่เห็นก้นบึ้งกำลังจ้องมองมาทางสองคนที่อยู่ข้างโต๊ะ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหน้าเครียด หน้าดำทะมึนขึ้นมาทันที เขามั่นใจได้เลยว่าน่าหลันโม่เฉินตั้งใจ!
ครั้นเห็นว่าเป็นเขา เฟิ่งจิ่วเองก็หน้าตากระอักกระอ่วน นึกไม่ถึงว่าอุตส่าห์ได้จูบกันอย่างเร่าร้อนทั้งทีกลับถูกคนเห็นเข้าอย่างจัง นี่เขานั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไรแล้ว? ดูอยู่นานเท่าไรแล้ว? นึกไม่ถึงว
