ช่นนี้ แล้วก็ความสามารถเช่นนี้ เห็นได้ว่าชาติกำเนิดของเขาต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
พวกเหลยเซียวและปี้ซานที่เร่งรีบเดินทางมาถึงด้านนอกป่าผี คอยชะเง้อมองอยู่ตลอดเวลา ขณะกำลังชั่งใจว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ ก็เห็นเงาร่างอันคุ้นเคยเดินมาตรงหน้า
“ดูนั่น! พวกเขาออกมาแล้ว!” มีคนตะโกนด้วยความดีใจ
ได้ยินอย่างนั้น ทุกคนสาวเท้าไปต้อนรับ ประคองคนที่ได้รับบาดเจ็บไปนั่งด้านหนึ่ง พลางหันไปถามหัวหน้าของพวกเขา “หัวหน้า ท่านไม่เป็นไรกระมัง? ไม่ได้บาดเจ็บใช่หรือไม่?”
………………………………….
ตอนที่ 1906 รวมตัวกันอีกครั้ง
“ข้าไม่เป็นไร” เฟิ่งจิ่วตอบ แล้วหันไปมองพวกหมายเลขหนึ่ง “เอาของกินให้พวกเขาหน่อยเถิด!”
“ได้!” พวกเหลยเซียวรับคำ พลางหยิบน้ำและเนื้อให้พวกเขา “กินเอาแรงหน่อย แผลของพวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ต้องทำแผลใหม่อีกรอบรึไม่?”
“ไม่ต้อง เป็นแค่แผลเล็กๆ เท่านั้น” พวกเขาส่ายหน้า รับน้ำไปดื่ม จากนั้นก็รับเนื้อไปกินด้วย
“หัวหน้า หมายเลขสามสิบเจ็ดไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” หมายเลขหนึ่งถาม คนที่เขาถามถึงก็คือคนที่หนีออกไปขอความช่วยเหลือนั่นเอง
“เขาบาดเจ็บไม่น้อย ซ้ำยังหนีออกไปรายงานข่าวอย่างสุดชีวิต รายงานข่าวเสร็จก็หมดสติไปเลย แต่ไม่ต้องห่วง พวกเราทิ้งคนไว้ดูแลเขาสองคนแล้ว”
เฟิ่งจิ่วอธิบาย ก่อนจะนั่งลงด้วยเหมือนกัน พลางหยิบตำราค่ายกลออกมาอ่าน หลังจากอ่านเนื้อหาส่วนใหญ่แล้วก็พับตำราเก็บ ตั้งใจว่าจะมอบตำรานี้ให้ตู้ฝาน ให้เขาฝึกฝน
