บทที่ 776 พวกเขาคิดจะฆ่าพวกเจ้า?!
เฉินหลิ่งก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางด้านนั้นแล้วเช่นกัน เขาอยากไปช่วย แต่น่าเสียดายที่แข้งขาเคลื่อนไหวไม่สะดวก กอปรกับระยะห่างค่อนข้างไกล ถึงจะเป็นคนแรกที่พบความผิดปกติ แต่ก็ไม่อาจเร่งรุดไปถึงด้านนั้นเป็นคนแรก
ดาบตกอยู่ในมือของจูซาน
จูซานใช้ดาบใหญ่ไม่เป็น ทั้งยังไม่เคยใช้มาก่อน แต่หาเป็นไรไม่ เขาควงดาบสะเปะสะปะ ขอแค่ทำให้คนตระกูลเฉินถอยห่างออกไปได้ก็พอแล้ว
เขาแกว่งดาบพลางร้องบอกจูชี “เจ้าเจ็ด หนี!”
จูชีตกตะลึง ไม่รู้ว่าพี่สามแย่งดาบมาได้ในพริบตาจนทำให้สถานการณ์พลิกผันเช่นนี้ได้อย่างไร
“หนี!!!”
แต่เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของพี่สาม ร่างกายเขาก็ตอบสนองว่องไวกว่าสมอง สาวเท้าวิ่งตรงไปทางประตูท้ายเรือนตระกูลเฉิน
จูซานกดดันให้พ่อลูกตระกูลเฉินถอยห่างออกไปแล้วก็วิ่งตามออกไป
เฉินหลิ่งเห็นเช่นนั้นก็ร้อนใจ ร่ำร้องว่า “รีบตามไป อย่าให้พวกมันหนีไปได้! ถ้าพวกมันหนีไปได้ พวกเราก็จบเห่แล้ว!”
เฉินต้าซานกับเฉินเสี่ยวซานก็ร้อนใจเช่นกัน เร่งรุดตามคนออกไป
เวลานั้น เยี่ยนเหออันกับอาโม่ประคองเย่อวี๋หรานมาจนใกล้จะถึงประตูหลังของเรือนตระกูลเฉินแล้ว
เมื่อพวกเขาเห็นจูซานกับจูชีวิ่งหัวซุกหัวซุนออกมาก็ทั้งแปลกใจและยินดี
“ซุ่นเต๋อ?!” เยี่ยนเหออันปล่อยมือจากเย่อวี๋หรานแล้วก้าวเร็ว ๆ ออกมาคว้าตัวจูชีเอาไว้ “เจ้าไม่เป็นไรกระมัง แม่เจ้าบอกว่าเจ้าถูกคนตี…”
“ข้าไม่เป็นไร แค่ถูกตีจนเจ็บ
