นิดหน่อย!” จูชีเห็นเยี่ยนเหออันก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน แต่เขายังคงตอบคำถามของอีกฝ่าย
จูซานที่ถือดาบมาด้วยร้อนใจยิ่งนัก “โธ่เอ๊ย อย่าเพิ่งคุยกัน รีบหนีก่อน พวกตระกูลเฉินตามมาแล้ว!”
ขณะที่พูด เงาร่างของคนตระกูลเฉินก็ปรากฏขึ้นด้านหลังพวกเขา
“จูต้าเหนียงได้รับบาดเจ็บ วิ่งไม่ไหว!” อาโม่ร้องบอก
เพราะเขาสัมผัสได้ว่าหลังจากนายน้อยของตนปล่อยมือไปแล้ว น้ำหนักอีกครึ่งของเย่อวี๋หรานก็ย้ายมาที่เขาทั้งหมด
เห็นได้ชัดว่าอาการบาดเจ็บของเย่อวี๋หรานไม่เบาเลย
“อะไรนะ?! ท่านแม่ ท่านได้รับบาดเจ็บหรือขอรับ!” จูชีได้ยินว่ามารดาได้รับบาดเจ็บก็ผละจากเยี่ยนเหออันตรงมาหาเย่อวี๋หราน
“ท่านประคองท่านแม่ของท่านก่อน” อาโม่ส่งต่อเย่อวี๋หรานถึงมือจูชีแล้วก็พุ่งออกไปข้างหน้า
จูชีตกตะลึง
เย่อวี๋หรานตัวค่อนข้างหนัก เกือบพาเขาล้มไปด้วยกันแล้ว
โชคดีที่เยี่ยนเหออันตอบสนองรวดเร็ว ปราดเข้ามาช่วยประคองได้ทันท่วงที
ขณะที่จูซานตั้งใจว่าจะฝืนออกไปปะทะกับคนตระกูลเฉิน อาโม่ก็วิ่งมาถึงตรงหน้าเขา แย่งดาบแล้วพุ่งออกไปรับหน้าแทน
ต่างจากจูซานที่เป็นมือสมัครเล่น อาโม่เป็นคนที่ได้รับการฝึกฝนวิทยายุทธมาอย่างเป็นกิจจะลักษณะ
อย่าเห็นว่าเขาอายุแค่สิบกว่าปี อายุน้อยแค่นี้ แต่เขาเรียนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เล็ก ฝึกมาได้อย่างน้อยก็สิบปีแล้ว
อีกทั้งเขายังไม่ได้เรียนกับครูสอนศิลปะป้องกันตัวของตระกูลเยี่ยน หากเชิญปรมาจารย์สอนวิทยายุทธซึ่งฝึกวิชา
