อ่านดู ดวงตาหรี่เล็กลง “ส่งคนออกไปสืบข่าวของคนผู้นี้ ดูว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ถึงได้เป็นศัตรูกับเรา นอกจากนี้ สั่งให้คนที่แฝงตัวอยู่ในวิหารราตรีอย่าเพิ่งลงมือทำอะไร เตรียมตัวรอจังหวะที่เหมาะสมไปก่อน”
“นายท่านวางใจ หลังจากข้ารู้ข่าวก็ได้สั่งให้คนแอบไปสืบข่าวอย่างลับๆ แล้ว คนที่แฝงตัวอยู่ในวิหารราตรีก็ยังไม่ได้เคลื่อนไหว แต่นายท่าน ในจดหมายนั่นยังว่าอะไรอีกหรือ?” ฮุยหลางถามด้วยความสงสัย
เขารู้เพียงบางส่วน แต่กลับไม่รู้เนื้อความในจดหมายมากนัก
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นจดหมายให้เขา
ฮุยหลางรับไปอ่าน ไม่นานก็ร้องเสียงหลง “คนของวิหารราตรีช่างขาดคุณธรรมนัก ถึงขั้นจับผู้ฝึกตนบางคนไปฝึกฝนให้เป็นสายลับเพื่อจะส่งเข้าไปแฝงตัวในสี่สำนักใหญ่เชียวหรือ? แต่ว่า ผู้ฝึกตนพวกนี้อย่างไรก็ไม่ได้ฝึกมาตั้งแต่เล็ก จะกลายเป็นคนของพวกเขาได้หรือ?”
“คนของวิหารราตรีย่อมมีวิธี หากไม่มั่นใจ ย่อมไม่จับตัวผู้ฝึกตนพวกนั้นไป”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อลุกขึ้น เอามือไพล่หลังแล้วออกเดิน พลางอธิบายว่า “จากที่ข้ารู้มา วิหารราตรีมีพิษชนิดหนึ่งเรียกว่ายาทะลวงใจ พิษชนิดนี้กินเข้าไปตอนแรกก็เหมือนยาพิษ ต้องกินยาแก้พิษเพื่อข่มอาการให้ตรงเวลา และเมื่อผ่านไประยะหนึ่ง พิษชนิดนี้จะทำให้คนสูญเสียสติสัมปชัญญะ กลายเป็นทหารที่ไร้ความรู้สึกไร้ความต้องการ ทำเป็นเพียงเชื่อฟังคำสั่งอย่างเดียวเท่านั้น
ผู้ฝึกตนพวกนั้นที่ถูกจับตัว
