บทที่ 774 ขอความช่วยเหลือ
อีกด้านหนึ่ง เย่อวี๋หรานหนีออกมาจากเรือนตระกูลเฉินได้แล้วก็ตรงไปที่โจวเสวียของเมืองผู่โซ่ว
เนื่องจากเป็นตรอกเล็ก ๆ ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปมา เย่อวี๋หรานจึงวิ่งเร็วมาก
สิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ เมื่อนางวิ่งออกจากตรอกเล็กมาถึงถนนใหญ่ เพราะเป็นหัวโค้ง กอปรมีต้นไม้ใหญ่บดบังสายตา นางจึงพุ่งออกไปปะทะกับรถม้าที่ผ่านมาคันหนึ่งเข้าพอดี
โครม!
ไม่ว่าจะตัวเย่อวี๋หรานหรือคนบนรถม้าล้วนตกใจกันทั้งสองฝ่าย
โชคดีที่สารถีรถม้าเป็นมืออาชีพ รีบกระชากบังเหียนเอาไว้ทันที
ม้าร้องเสียงแหลม กีบเท้าหน้ายกขึ้นสูง จึงสามารถเลี่ยงไม่เหยียบลงบนกะโหลกศีรษะของเย่อวี๋หรานไปได้อย่างหวุดหวิด
ในรถม้า นายบ่าวคู่หนึ่งกระเด้งกระดอนเพราะแรงสั่นสะเทือนจากการปะทะกัน
บ่าวผู้ติดตามประคองนายน้อยเอาไว้ได้แล้วค่อยเลิกม่านออกมาถาม “เกิดอะไรขึ้น?”
สารถีตอบ “มีคนพุ่งออกมาจนเกือบชนเข้ากับรถม้า”
“แล้วท่านยังนั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ รีบลงไปดูสิว่าชนคนเข้าหรือไม่?” บ่าวผู้ติดตามเอ่ยพลางกระโดดลงจากรถม้า
สารถีก็กระโดดตามมาเช่นกัน
“ท่านป้า ท่านไม่เป็นไรกระมัง?”
เย่อวี๋หรานนอนแผ่อยู่บนพื้น ขวัญปลิวหายออกจากร่าง พอเห็นคนมาถามค่อยได้สติคืนมา
“ข้าไม่เป็นไร ขอโทษด้วย สร้างปัญหาให้พวกท่านแล้ว”
นางคิดจะลุกขึ้นยืน แต่ก็พบว่าเมื่อครู่ล้มแรงทีเดียว
แม้ตอนที่ปะทะกับรถม้าจะใช้แขนป้องกันเอาไว้ ศีรษะจึงไม่โดนกระแทก แต่ตอนล้มฟาดพื้นกลับล
