ื่องนี้ไม่อาจอธิบายให้กระจ่างด้วยวาจาไม่กี่ประโยค ตอนที่ข้าวิ่งออกมาขอความช่วยเหลือ พวกเขาก็ถูกคนอื่นตีแล้ว…ข้ากำลังจะไปเรียกคนมาช่วย ไม่อย่างนั้นถ้าข้ากลับไปช้าเกิน พวกเขาก็อาจเกิดเรื่องจริง ๆ แล้ว”
เยี่ยนเหออันร้อนใจกว่าเดิม “ไกลหรือไม่? รถม้าไปได้ไหม?”
“ไม่ไกลเท่าไหร่ แต่รถม้าไปไม่ได้ ข้าวิ่งออกมาจากตรอกเล็กเส้นนี้” เย่อวี๋หรานชี้ไปทางตรอกเล็กข้างหลัง
พวกเยี่ยนเหออันมองตามแล้วก็พบว่าตรอกนั้นค่อนข้างเล็กจริง ๆ รถม้าผ่านเข้าไปไม่ได้
เขาหันกลับมาสั่งการบ่าวรับใช้คนสนิท “อาโม่ เจ้านั่งรถม้าไปขอความช่วยเหลือที่โจวเสวีย ข้าจะไปช่วยคนกับท่านป้า”
“นั่นจะได้อย่างไร?” อาโม่ย่อมไม่ยินดี “บ่าวห้ามคุณชายไม่ให้ไปช่วยคนไม่ได้ ก็ต้องติดตามคุณชายไปด้วย ให้อาเย่ไปขอความช่วยเหลือคนเดียวก็พอแล้ว”
สารถีที่ถูกเรียกชื่อมองไปทางนายบ่าวทั้งสอง รอฟังผลจากการหารือของพวกเขา
“อาโม่…”
“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ขอรับ บ่าวต้องติดตามไปคอยปกป้องข้างกายคุณชายเท่านั้น ไม่มีอะไรให้ต่อรองทั้งนั้น”
เยี่ยนเหออันจนใจ แต่ก็ทราบว่าอาโม่เป็นบ่าวรับใช้คนสนิทที่ทางตระกูลส่งมาให้คอยดูแลเขา มีหน้าที่สำคัญต้องรับผิดชอบ
“ตกลง เช่นนั้นอาเย่ท่านไปเถอะ”
ในเรื่องนี้ เยี่ยนเหออันไม่อาจเอาชนะอาโม่ ได้แต่ล้วงป้ายประจำตัวออกมาส่งให้อาเย่ไปขอความช่วยเหลือ
อาเย่ไม่รอช้า ถามตำแหน่งที่ตั้งของเรือนตระกูลเฉินชัดเจนแล้วก็ขึ้นไปนั่งบนรถม้ามุ่งหน้าไปที
