่าผืนนี้ไปกับพวกเขา เดาว่าก็คงรอดชีวิตไปได้ไม่ถึงตอนสุดท้าย เอาของกินให้เขา ก็ดูจะเป็นการเสียเปล่าอย่างที่ชายอีกคนว่าจริงๆ
เฟิ่งจิ่วกินหญ้า รสชาติเปรี้ยวฝาดในปากพาให้ตื่นเต็มตายิ่ง สายตาของเธอกวาดมองคนพวกนั้นอย่างแนบเนียน ล้วนรับรู้สีหน้าของพวกเขา สุดท้าย ก็หันไปจ้องมองเงาร่างสองร่างที่กำลังต่อสู้กัน
บอกตามตรง เธอค่อนข้างประหลาดใจที่ปี้ซานยอมยกผลไม้ลูกนั้นให้เธอ ป่าผืนนี้ไม่มีสัตว์ป่า แม้แต่ผลไม้ป่าก็ไม่มีให้เห็น ไม่รู้ว่าเขาไปเอามาจากที่ใด ตนเองไม่กินแต่กลับยกให้เธอ
เพียงแต่ชายอีกคนก็ช่างทำให้เธอเปิดโลกทัศน์จริงๆ ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นวิญญาณ ไม่นึกว่าจะถึงขั้นแย่งผลไม้ลูกเดียวอย่างนี้
………………………………….
ตอนที่ 1832 เจ้าหนู เหตุใดเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่อีก
นี่คงหิวจนเป็นบ้าไปแล้วกระมัง?
บางทีในสายตาพวกเขาเธอเองก็หิวจนบ้าไปแล้วเช่นกัน ไม่อย่างนั้นจะกินหญ้าได้อย่างไรกัน!
นึกมาถึงตรงนี้ เธอลอบถอนหายใจ โยนหญ้าในมือทิ้งไป จ้องมองสองคนนั้น ในหัวกลับคิดว่า นี่ฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว เหลือเวลาอีกสองวันเท่านั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาเดินมาถึงครึ่งทางหรือยัง หากยังช้าอย่างนี้ต่อไป จะออกไปได้จริงหรือ?
“อึก!”
เสียงร้องครวญดังขึ้น เฟิ่งจิ่วดึงสติกลับมาแล้วหันมอง เห็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นวิญญาณที่แย่งผลไม้ถูกปี้ซานถีบกระเด็นออกไป ผลไม้ในมือก็ถูกปี้ซานแย่งคืนมาแล้วเช่นกัน
“ไสหัวออกจากกลุ่มเราไ
