กับวรยุทธ์อยู่ในช่วงสร้างฐานพลัง ทั้งยังแต่งกายเรียบง่าย ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ลูกหลานตระกูลใหญ่ ก็ไม่แปลกที่จะถูกผู้ดูแลวังหมายหัว
“หอรวมสมบัตินั่นไม่ใช่สถานที่ดีเด่อะไร ต่อไปเจ้าก็อย่าไปอีกเลย” ยังไม่พอ เขาแนะนำอีกว่า “หากเจ้าเพียงผ่านทางมาที่นี่ ก็จงรีบออกเมืองไปให้เร็วที่สุด จะไม่เกิดปัญหา”
“จะเกิดปัญหาอะไรงั้นหรือ?”
เธออดสงสัยไม่ได้ แม้ทุกอย่างยังไม่เกิด แต่เมื่อครู่ชายชราเหมือนกังวลว่าเธอจะถูกผู้ดูแลวังพาตัวไปมาก นั่นทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ เหตุใดเธอจึงถูกคนหมายหัว? และหมายหัวเธอทำไม?”
“รู้มากไปไม่มีอะไรดี” ชายชราตอบ มองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง จากนั้นลุกขึ้นเปิดประตูเดินออกไป
………………………………….
ตอนที่ 1812 เกาะหนึบแล้ว
เฟิ่งจิ่วเดินตามออกไป เพิ่งสังเกตเห็นว่าในสวนแห่งนี้เต็มไปด้วยสมุนไพร หนำซ้ำในลานสวนยังมีเครื่องโม่ด้วย ดูท่า ชายชราคงเป็นนักปรุงยากระมัง?
“ท่านปู่ถาน ท่านอยู่บ้านคนเดียวหรือ?” เฟิ่งจิ่วมองไปรอบๆ เห็นว่าในเรือนแห่งนี้เหมือนจะมีเขาแค่คนเดียว
“อืม” ชายชราตอบ พลางจัดระเบียบสมุนไพรบนชั้นวาง ไม่สนใจเฟิ่งจิ่วอีก
เฟิ่งจิ่วนั่งลงในลานสวน มือหนึ่งชันคาง ดวงตาคู่นั้นกลอกหมุนไปมา จ้องมองแผ่นหลังที่กำลังหันหลังจัดแจงสมุนไพร ในใจคิดว่า หรือว่าหอรวมสมบัติแห่งนั้นยังลอบทำอะไรอย่างอื่นลับๆ อีก? ยังมีชายชราที่อยู่บนชั้นสองตอนนั้นอีก เขาเป็นใครกัน?
“ทำไมเจ้ายังไม่ไปอีก?” ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม
