านอาจารย์ที่ไร้ตัวตนของเธอ
ได้ยินอย่างนั้น นายท่านลู่กับผู้อาวุโสลู่มองตากัน ถามอีกว่า “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ น้ำยาวิญญาณในมือของเจ้าเป็นน้ำยาวิญญาณระดับใด? เจ้ารู้หรือไม่ว่าน้ำยาวิญญาณระดับห้าขึ้นไปหมายความว่าอย่างไร?”
“รู้สิ! ก็หมายถึงเงินอย่างไรเล่า!” เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยีขณะตอบ “ข้ารู้ว่าน้ำยาวิญญาณขวดหนึ่งสามารถขายเอาเงินได้เยอะมาก! แต่ท่านอาจารย์ของข้าบอกว่าห้ามขาย ต้องเก็บไว้ใช้เอง”
พวกของนายท่านลู่ที่อยู่บริเวณนั้นได้ยินก็มุมปากกระตุก เก็บไว้ใช้เอง? ใช้เองนี่หมายถึงเอามาป้อนลูกเสืองั้นหรือ? ของล้ำค่าถึงเพียงนี้ เก็บไว้ในมือเขาช่างเสียของจริงๆ อย่าว่าแต่ผู้อาวุโสลู่เลย แม้แต่พวกเขาเห็นก็ยังเสียดาย!
………………………………….
ตอนที่ 1804 หยุดหายใจกะทันหัน
มองดูน้ำยาวิญญาณขวดหนึ่งถูกเสือน้อยตัวนั้นดื่มจนหมด แถมมันยังแลบลิ้นออกมาเลียเหมือนยังไม่หายอยาก ครั้นเห็นว่าขนของมันเหมือนจะนุ่มลื่นขึ้น และมันเงาขึ้น พวกเขาก็อดนึกอิจฉาไม่ได้
บางครั้งเป็นคนยังไม่สู้เป็นสัตว์น้อยน่ารัก การถูกปฏิบัติเช่นนี้ คนธรรมดาไม่อาจเทียบได้จริงๆ
พวกเขาพักผ่อนในป่าหนึ่งคืน เช้าวันต่อมาก็ออกเดินทางต่อ ตลอดเส้นทง ผู้อาวุโสลู่เอาแต่ตามตอแยเฟิ่งจิ่วเพราะอยากถามเรื่องท่านอาจารย์ของเขา และนายท่านลู่เองก็เล่าเรื่องที่นี่ให้เธอฟังไม่น้อย
สองวันต่อมา
ช่วงหัวค่ำของวันนี้ พวกของนายท่านลู่ก่อไฟพักผ่อน นายท่านลู่นั่งอยู่ข้างกองไฟกับเ
