จากคนอื่น
“สหายน้อยเฟิ่ง ไม่ทราบว่าอาจารย์ของเจ้า…” ชายชราชุดเทาที่ยืนเหม่ออยู่ด้านหนึ่งถามขึ้น เพียงแต่ยังถามไม่ทันจบ ก็ถูกเฟิ่งจิ่วตัดบทก่อน
“อาวุโสลู่ ท่านอย่าได้ถามถึงอาจารย์ข้าเลย อาจารย์ของข้าเป็นคนแปลกๆ ตอนข้าลงเขามาเขากำชับไว้ว่าห้ามพูดถึงชื่อของเขาต่อหน้าผู้อื่น” เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยี ขณะอธิบาย
“อย่างนี้เองหรือ!” ชายชราชุดเทาเพียงนึกเสียดาย เดิมทีเขานึกว่าหากตามหาอาจารย์ของสหายน้อยเฟิ่งเจอ บางทีอาจรักษาอาการป่วยของนายท่านได้ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับเป็นผู้ปลีกกายจากโลกภายนอก
ถึงแม้อย่างนั้น เขยังอดจดจ้องเฟิ่งจิ่วไม่ได้ มองพิจารณาอย่างละเอียด ก่อนถามอีกว่า “ข้าดูวิชาแพทย์ของสหายน้อยเฟิ่ง น่าจะไม่ธรรมดาเช่นกันกระมัง? ยังมียาเหล่านั้นอีก คงไม่ใช่ยาธรรมดา”
“ฮะๆ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มแห้งๆ มองพวกเขาอย่างขัดเขิน “เมื่อครู่ข้าก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ? ข้าก็เป็นเท่านี้เอง อีกอย่างยังเป็นทักษะที่ได้มาจากการฝึกฝนเย็บเสื้อผ้า ยาสมุนไพรข้ากลับรู้จักบางส่วน แต่เรื่องวิชาแพทย์นั้น! รักษาสัตว์เลี้ยงหรือสัตว์ร้ายนั้นยังพอได้ แต่หากเป็นคนก็ไม่กล้าพูดแล้ว”
ได้ยินอย่างนี้ พวกของนายท่านลู่แต่ละคนต่างมุมปากกระตุก เอาเถิด! ที่แท้เขาก็เป็นหมอสัตว์ อย่างนั้นแม้จะมีวิชาแพทย์ที่เก่งกาจเพียงใด พวกเขาก็ไม่กล้าเชิญเขาให้มารักษานายท่านของพวกเขาแล้ว!
“ส่วนยาพวกนั้น” เธอฉีกยิ้มกว้าง “อาจารย์ของข้าให้ข้าไว้ป้องกันตัว เขาบ
