าๆ เป็นศัตรูกับคนพวกนั้นเพื่อคนที่ไม่ได้มีสัมพันธ์อะไรกัน ถือเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาด
ทว่า ขณะที่เขาเพิ่งจะเอ่ยจบ จู่ๆ ก็เห็นผู้ฝึกตนพวกนั้นสีหน้าผิดปกติ แต่ละคนขาอ่อนจนยืนยังแทบยืนไม่ไหว พวกเขาพากันตะลึงปากอ้าตาค้าง
“บัดซบ! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?” ผู้ฝึกตนคนหนึ่งใช้ดาบใหญ่ในมือยันพื้น บนหน้าผากมีเหงื่อเย็นผุดพราย
“ทั่วทั้งตัวไร้เรี่ยวแรง พลังวิญญาณก็แทบรวบรวมไม่ได้ ระ เราโดนวางยาแล้ว!” ผู้ฝึกตนคนหนึ่งเบิกตากว้าง หันมองไปทางพวกนายท่านลู่ นึกว่าเป็นฝีมือของพวกเขา
เพียงแต่ วางยาพวกเขาโดยไร้ซุ่มเสียง? พวกนั้นทำได้อย่างไรกัน? ถึงขั้นที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย!
เทียบกับความตกตะลึงของคนพวกนั้น พวกของนายท่านลู่เองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน…
………………………………….
ตอนที่ 1796 ปากอ้าตาค้าง
ฝั่งพวกเขาไม่มีใครทำอะไร เช่นนั้น ก็หมายความว่าเป็นฝีมือของสหายน้อยเฟิ่ง? เขาลงมือตอนไหนกัน? พวกเขาทุกคนอยู่ข้างๆ เขากลับไม่มีใครสังเกตเห็น?
เวลานี้ พวกเขาแต่ละคนทั้งตกตะลึงและหวาดกลัว โชคดีที่เขาไม่ได้คิดร้ายกับพวกเขา ไม่เช่นนั้น ไม่แน่หากเขาทำอะไรพวกเขาตอนไหน พวกเขาอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ชายชราชุดเทาพึมพำ “ยาอะไรกันที่ล้มผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินได้? ทั้งยังไร้สีไร้กลิ่น? เหลือเชื่อ น่าเหลือเชื่อจริงๆ…”
เขาเป็นหมอ ย่อมต้องรู้ ใช้ยาล้มผู้ฝึกตนทั่วไปนั้นง่าย แต่ยิ่งเป็นคนที่มีพลังแข็งแกร่ง แม้จะใช้ยาก็ไม่มีประโยชน์ อีกทั้งหากใช
