นเพียงตีคนให้เจ็บตัว แต่ไม่ได้ทำร้ายอีกฝ่ายจนสาหัส
แต่เฉินต้าซานไม่เหมือนกัน การเผชิญหน้าระหว่างพรรคต่อพรรคสามารถลงมือให้ถึงที่ตายได้
เฉินเสี่ยวซานประคองมารดากลับไปยังบริเวณที่ปลอดภัยแล้ว เฉินเสิ่นก็บอกให้เขามาช่วยพี่ชาย “เจ้าประคองข้าทำไม รีบไปช่วยพี่เจ้าเร็วเข้า!”
สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองเฉินเข้ามาช่วยประคองเฉินเสิ่น
“ขอรับ!” เฉินเสี่ยวซานขานรับแล้วกระโดดเข้ามาร่วมวง
จูชีเห็นอย่างนั้นก็ร้อนใจ
พี่สามมีตัวคนเดียว เดิมทีก็เป็นฝ่ายเสียเปรียบ ถ้ามาเพิ่มอีกคน พี่สามจะทำอย่างไร?
เขาฉวยกาน้ำชาบนโต๊ะแล้วถลันออกไปโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น
เย่อวี๋หรานคิดจะดึงเขาเอาไว้ก็ดึงไม่ทัน
พลั่ก!
จูชีใช้กาน้ำชาตีเข้าที่แผ่นหลังของเฉินเสี่ยวซาน
เฉินเสี่ยวซานเจ็บจนหายใจเข้าแรง ๆ พอเห็นว่าเป็นใครก็ผรุสวาทออกมา เอี้ยวตัวกลับมาต่อยจูชี
ผลัวะ!
กำปั้นของเฉินเสี่ยวซานต่อยเข้าที่ท้องของจูชีอย่างจัง
จูชีเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง เด็กหนุ่มที่ยังโตไม่เต็มวัยคนหนึ่ง พอถูกต่อยเข้าไปเต็มแรงเช่นนั้นก็เจ็บปวดจนรู้สึกเหมือนเครื่องในจะแหลกเหลวไปหมดแล้ว
จูซานเห็นอย่างนั้นก็ร้อนใจ “เจ้าเจ็ด…”
แต่เมื่อโพล่งออกมาอย่างนั้น เขาก็เผยช่องโหว่ขนาดใหญ่ เฉินต้าซานจ้องรออยู่แล้วจึงออกหมัดต่อยเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่าย
ผลัวะ!
ประหนึ่งค้อนเหล็กกระแทกเนื้อ จูซานถูกต่อยจนใบหน้าหันไปอีกทาง ร่างเอนเอียงจะล้มอยู่รอมร่อ
เขายืนโคลงเคลงอยู่กับที่ สัมผัสได้
