ได้ เธอเองก็ไม่ได้ถาม เพียงตามพวกเขามาตลอดเส้นทาง กระทั่งฟ้ามืด พวกเขาก่อไฟพักผ่อนกลางป่า ครั้นถาม กลับรู้ว่ายังเดินทางไม่ถึงหนึ่งในสามด้วยซ้ำ
“สหายน้อยเฟิ่ง เจ้าไม่ได้บอกว่าไม่มีเรื่องรีบร้อนอะไรหรอกหรือ? เช่นนั้นก็ไม่ต้องรีบหรอก เดินทางอีกไม่กี่วันเดี๋ยวก็ถึงตีนเขาแล้ว” นายท่านลู่ยิ้มบอก นั่งลงข้างกองไฟ แล้วกวักมือเรียกเฟิ่งจิ่ว “มาๆ มานั่งตรงนี้ ตรงนี้อุ่นกว่า”
“ขอรับ” เธอรับคำ ขณะเดินสาวเท้าเดินไป จู่ๆ เสียงที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงก็ดังออกมาจากตะกร้าที่อยู่บนหลังของเธอ
“กระต๊ากๆๆ!”
ทุกคนอึ้ง ต่างพากันหันไปมองตะกร้าของเธอ
เห็นสายตาตกตะลึงของทุกคน เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ก่อนหน้านี้ข้าจับไก่ป่ามา กินไปหนึ่งตัว ยังเหลืออยู่อีกหนึ่งตัว เดาว่าเป็นเพราะข้าตีมันสลบไป ตลอดทางมานี้มันก็เลยไม่ร้องเลยสักแอะ”
ขณะพูด เธอปลดตะกร้าบนหลังลง ยื่นห่อไก่ย่างที่เหลือครึ่งตัวให้คนข้างๆ “ท่านลุงลู่ รบกวนท่านช่วยข้าถือไว้หน่อย นี่เป็นไก่ย่างที่ข้ากินเหลือเมื่อเช้า”
นายท่านลู่อึ้งๆ ยื่นมือไปรับ พลางมองห่อของในมืออย่างงงงัน ไก่ย่างหรือ?
………………………………….
ตอนที่ 1792 ตำหนิสั่งสอน
เขาประคองไก่ย่างไว้กลางสองฝ่ามือ แล้วมอง
