รั้ง
“เฟิ่งจิ่ว ข้าให้คนต้มข้าวต้มมา เจ้าลุกมากินหน่อยเถิด!” มู่หรงอี้เซวียนตะโกนจากข้างนอก เธอที่ไม่ได้นอนทั้งคืนขมวดคิ้วอย่างเหนื่อยล้า
ที่จริง สำหรับผู้ฝึกบำเพ็ญเซียน ไม่ได้นอนหนึ่งคืนก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ทว่า เพราะเธอมีเรื่องกังลใจ อารมณ์และจิตใจจึงไม่เหมือนเดิน ส่งผลให้ยิ่งเหนื่อยง่าย
เฟิ่งจิ่วถอนหายใจ ลุกขึ้นจากเตียง หลังล้างหน้าล่างตาเสร็จก็เปิดประตูเดินออกไป นั่งลงข้างหินในห้องด้านนอก
“ข้าสั่งให้คนต้มข้าวต้มมาให้ ใช้ข้าวสารวิญญาณ รสชาติไม่เลวทีเดียว เจ้าชิมหน่อยเถิด!” มู่หรงอี้เซวียนตักข้าวต้มให้เธอหนึ่งถ้วย พร้อมยื่นตะเกียบให้เธออีกหนึ่งคู่ “ยังมีกับแกล้มอีกสองสามอย่างด้วย”
“อืม” เธอเองก็ไม่ได้เกรงใจ พอได้กลิ่นหอมของข้าวต้มก็ยกขึ้นซดคำหนึ่ง คีบกับแกล้มมากิน อาหารเช้ายังกินไม่หมด ก็ได้ยินเสียงเจ้าสำนักและคนอื่นๆ มาจากข้างนอก
………………………………….
ตอนที่ 1782 คนแปลกประหลาด
“คารวะเจ้าสำนัก คารวะเจ้าเขาทุกท่าน” มู่หรงอี้เซวียนลุกขึ้นคารวะ
เจ้าสำนักโบกมือ สายตาจับจ้องไปที่เฟิ่งจิ่วในชุดสีแดง แต่ปากกลับถามมู่หรงอี้เซวียน “อาจารย์ของเจ้าดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
“เมื่อคืนท่านอาจารย์เป็นไข้เล็กน้อย แต่มีเฟิ่งจิ่วอยู่ ตอนนี้จึงไม่เป็นไรแล้วขอรับ” เขารายงานไปตามจริง
เจ้าสำนักพยักหน้า หันไปส่งสัญญาณให้คนข้างหลัง จากนั้นก็บอกว่า “ยาทิพย์เตรียมครบหมดแล้ว” ศิษย์หลายคนที่อยู่ข้างหลังเขาหอบเอากล่องยาทิพ
