า “ข้าว่าอย่างไรข้าก็ต้องออกไปดูสักหน่อย ท่านฟังเสียงนี้ เดาว่าหากข้าไม่ออกไป เข้าก็จะบุกเข้ามาแล้ว”
“เขากล้าหรือ!”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกัดฟัน โมโหจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หน้าดำทะมึนเหมือนแผ่นเหล็ก ไม่ว่าใครหากถูกขัดจังหวะเรื่องดีๆ ก็ต้องมีเพลิงโทสะแผดเผาใจกันทั้งนั้น โดยเฉพาะเมื่อถึงตอนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเช่นนี้ แต่กลับถูกมู่หรงอี้เซวียนทำลายบรรยากาศดีๆ เสียได้
“เขาก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักดูกาลเทศะ บางทีอาจมีเรื่องสำคัญอะไรจริงๆ ก็ได้” เธอปลอบใจเขา มือหนึ่งตบหลังเขาเบาๆ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหน้าบึ้งตึง เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แล้วบ่น “ข้าก็มีเรื่องด่วนเช่นกัน ไฟลุกท่วมกาย ทั้งยังอดกลั้นมานาน นี่เจ้าอยากให้ข้าอดกลั้นจนเสียสุขภาพหรือ? ไม่คิดถึงความสุขในอนาคตของเจ้าบ้างเลย”
………………………………….
ตอนที่ 1772 คุกเข่าขอร้อง
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มร้ายๆ ประกายชั่วร้ายพาดผ่านดวงตา เธอมองเขา พลันนั้นก็ประชิดเข้าไปใกล้เขา ขณะเดียวก็เอื้อมมือออกไป “อย่างนี้ยังอดกลั้นจนเสียสุขภาพอยู่หรือไม่?” พูดไป มือของเธอก็พลันขยับ
“อื้อ…อา!”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อคราง ร่างกายแข็งทื่อเหยียดตรง กระทั่งผ่านไปครู่หนี่ง เขาถึงพ่นลมหายใจแล้วทิ้งตัวนอนลงไป คล้ายจนใจ แต่ก็รักใคร่เสียเต็มประดา “ร้ายนักนะ!”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ เจ้าเล่ห์และชั่วร้าย “ว่ากันว่าชายไม่ร้ายหญิงไม่รัก เช่นนั้นหากหญิงไม่ร้าย ชายก็คงไม่รักกระมัง! ฮิๆๆ…” เธ
