อพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง ห่อผ้าเดินไปแช่ตัวในอ่างอาบน้ำครู่หนึ่ง ก่อนจะเช็ดน้ำบนตัวออก แล้วหยิบเสื้อผ้าสะอาดตัวหนึ่งมาสวม
“เฟิ่ง…”
ขณะที่เสียงของมู่หรงอี้เซวียนเปล่งออกมาอีกครั้ง ยังพูดชื่อไม่ทันจบ ก็เห็นเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงเดินออกมา ครั้นเห็นพวงแก้มแดงระเรื่อน่าหลงใหล นัยน์ตาทั้งสองข้างยังมีแววอ่อนโยนหลงเหลือให้เห็น กลีบปากอิ่มน้ำบวดแดงเล็กน้อย นัยน์ตาของเขาไหวระริก ลึกๆ ข้างในเจ็บแปลบ ทั้งรู้สึกผิดหวัง และอิจฉา
“มีเรื่องใดกันแน่?” เธอถาม น้ำเสียงฟังดูออดอ้อนอ่อนช้อยอย่างปิดไม่มิด บางทีอาจเพราะเธอรู้สึกว่าเสียงของตนเองแฝงไว้ด้วยความเย้ายวน เธอเหลือบมองมู่หรงอี้เซวียนแวบหนึ่ง แล้วกระแอมเบาๆ
“ขอโทษด้วย รบกวนพวกเจ้าแล้ว” เขาว่า ก่อนจะก้าวเข้ามา แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เมื่อครู่ข้าเพิ่งได้รับสารที่ส่งมาไกลหมื่นลี้ อาจารย์ของข้าถูกคนวางยาพิษร้ายแรง ตอนนี้ชีวิตเขาตกอยู่ในอันตราย ข้าอยากขอให้เจ้าตามข้าไปช่วยชีวิตท่านอาจารย์”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว “แผ่นดินใหญ่แถบเหนือแม่น้ำ? จากที่นี่ไปที่นั่นใช้เวลาอย่างเร็วก็สิบกว่าวัน หากเป็นพิษร้ายแรงจริงๆ แม้ไปถึงอาจารย์ของท่านก็ไร้ทางช่วยแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น แผ่นดินใหญ่แถบเหนือแม่น้ำมียอดฝีมือมากมาย จะไม่มีหมอที่แก้พิษเป็นเลยได้อย่างไรกัน? หากไม่มี แม้ข้าไปก็ใช่ว่าจะช่วยได้จริง”
แม้เธอตั้งใจจะไปที่นั่นอยู่แล้ว แต่การไปที่ฉุกละหุกไร้การเตรี
