เย่ยังมีชีวิตอยู่ คงจะดี…
เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเธอหุบลง ประกายเจ็บปวดพาดผ่านดวงตา เขาถอนหายใจ แล้วปลอบใจ “ที่จริง เราก็ยังไม่เห็นศพของพวกเขา บางที พวกเขาอาจมีชีวิตอยู่จริงๆ ก็ได้ พวกเราควรมีความหวัง หากในใจมีหวัง ก็เป็นเรื่องที่ดี ไม่ใช่หรือ?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มอย่างขมขื่น ไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอรู้ ว่าความหวังนั้นริบหรี่เพียงใด
“ใช่แล้ว เรื่องแต่งงานของเจ้ากับโม่เจ๋อตั้งใจจะทำอย่างไร? นานขนาดนี้แล้ว ยังไม่คิดจะแต่งงานอีกหรือ?”
………………………………….
ตอนที่ 1768 ร่วมหอคืนนี้
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “เรื่องนี้ไม่ต้องรีบ” เธอมองเขาแวบหนึ่ง แล้วยิ้มพูดอย่างทีเล่นทีจริง “ผู้ฝึกบำเพ็ญเซียนอายุขัยยืนยาวขนาดนี้ อีกหลายสิบปีค่อยแต่งงานกันก็ยังไม่สาย”
“ฮ่าๆๆๆ!” กวนสีหลิ่นได้ยินก็หัวเราะเสียงดัง “หากอีกหลายสิบปีค่อยแต่งงานกัน ข้าว่าเขาคงต้องอกแตกตายแน่”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ยิ่งยิ้มกว้าง ใช่แล้ว หากอีกหลายสิบปีค่อยแต่งงานกัน เขาจะแค่อกแตกตายเสียที่ไหนกัน?
“พอถึงตอนที่เจ้าแต่งงาน จะต้องบอกข้าด้วยเล่า”
“ได้” เธอพยักหน้า ยิ้มรับ
ทั้งสองพูดคุยกันครู่หนึ่งแล้วค่อยแยกย้าย เฟิ่งจิ่วลุกขึ้นไปหาพวกท่านปู่ของเธอ กระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืด เธอถึงเดินกลับตำหนักที่พัก…
ครั้นเฟิ่งจิ่วเดินเข้าไปในตำหนัก ก็เห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งอยู่ข้างในแล้ว บนโต๊ะยังมีอาหารหลายอย่างวางไว้ด้วย
“กลับมาแล้วหรือ? พอดีเลย มากินข้าวเถิด!” เซ
