องผู้เฒ่าเทียนจี?
“ขออภัย มาสายเสียแล้ว” โม่เฉินเดินมาหยุดตรงหน้าเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่ว พยักหน้าน้อยๆ รอยยิ้มแฝงแววขอโทษขอโพย
“ไม่เป็นไร” เฟิ่งจิ่วตอบ เห็นเขาหน้าซีดจึงถาม “ท่านไม่สบายหรือ? เหตุใดหน้าดูซีดๆ?”
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินยิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่เป็นไร” เอ่ยจบ ก็หันไปมองทางมู่หรงอี้เซวียนและพวกเฟิ่งซานหยวน
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วลุกขึ้น “ข้าแนะนำให้ท่านรู้จักหน่อยก็แล้วกัน! นี่คือท่านปู่และท่านย่าของข้า ท่านนี้คือมู่หรงอี้เซวียน ครั้งนี้ต้องขอบคุณเขาที่ช่วยชีวิตท่านปู่กับท่านย่าของข้าไว้”
………………………………….
ตอนที่ 1762 เป็นวาสนา มิใช่คราวเคราะห์
“โม่เฉินคารวะผู้เฒ่าเฟิ่ง ฮูหยินเฟิ่ง” โม่เฉินประสานมือคารวะทั้งสอง
“คุณชายโม่เฉินไม่ต้องมากพิธี” เฟิ่งซานหยวนรีบทำท่าประคอง “หลานสาวข้าอยู่ข้างนอก รบกวนสหานเช่นพวกท่านดูแลมากหน่อย”
“สหายช่วยกันย่อมเป็นเรื่องธรรมดา” โม่เฉินยิ้มรับ หันมองมู่หรงอี้เซวียน “คุณชายมู่หรง ได้ยินชื่อเสียงมานาน”
“ไม่นึกว่าวันนี้จะได้พบคุณชายโม่เฉินที่นี่ ได้ยินมิสู้พบหน้าจริงๆ เป็นผู้ที่มีราศีดุจเทพเซียนจริงๆ” มู่หรงอี้เซวียนลุกขึ้น ประสานมือคารวะ
ได้ยินอย่างนั้น โม่เฉินยิ้มๆ “คุณชายมู่หรงชมเกินไปแล้ว”
“ฝ่าบาทเสด็จ!” เสียงทหารรายงาน ทุกคนหันกลับไป เห็นผู้ครองแคว้นจักรวรรดิเซวียนหยวนในชุดหรูหราสภาพดูแก่ชราเล็กน้อยเดินเข้ามาโดยมีทหารสองนายคอยประคอง
ทุกคนยืน
