นเจ้าเล่าเรื่อง เจ้าพุ่งความสนใจไปที่ท่านย่าของเจ้าหมด ไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของท่านปู่ ข้าคิดว่าเขาน่าจะเดาอะไรออกบ้างแล้ว”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วเงียบงัน ที่แท้ท่านปู่ก็พอเดาได้แล้ว
“ข้าไปกับเจ้าก็แล้วกัน!” เขาโอบไหล่เธอ สาวเท้าเดินไปที่ตำหนักด้านหลัง
ครั้นมาถึงที่ตำหนักข้างหลัง พอเดินเข้าไปก็เห็นเฟิ่งซานหยวนยืนเอามือไพล่หลังมองท้องฟ้า ท่าทางดูโศกเศร้า เห็นอย่างนั้น ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วเฟิ่งจิ่วก็ขานเรียก
“ท่านปู่”
เฟิ่งซานหยวนได้สติ หันมองทั้งสอง “พวกเจ้ามาแล้วหรือ? นั่งเถิด!” เขาพยักหน้า บอกให้พวกเขานั่งลง
เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งลงที่ข้างโต๊ะ เงียบไปครู่หนึ่ง เฟิ่งจิ่วถามขึ้นว่า “ท่านปู่ ทำไมท่านยังไม่ไปพักผ่อนเล่า?”
………………………………….
ตอนที่ 1760 ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
เฟิ่งซานหยวนหันไปมองห้องข้างหลัง สูดหายใจลึกๆ แล้วบอกว่า “ซู่ซียังไม่ฟื้น แม่หนูเฟิ่ง เจ้าบอกความจริงปู่มา เกิดอะไรขึ้นกับเฟิ่งเย่กันแน่?”
ได้ยินเขาถาม เฟิ่งจิ่วเงียบงัน เธอมองท่านปู่ที่อยู่ตรงหน้า เนิ่นนานจึงบอกว่า “ท่านปู่ เรื่องที่ข้าเล่าก่อนหน้านี้ล้วนเป็นความจริง เพียงแต่เรื่องตอนท้ายข้าแต่งขึ้นมาเอง”
เธอเห็นร่างกายเขาสั่นเทาหลังจากได้ยินเธอเล่า เหมือนเขากำลังข่มกลั้นอารมณ์อย่างสุดกำลัง เฟิ่งจิ่วจึงบอกว่า “ท่านปู่ ตอนที่พวกข้าไปถึงแม้จะไม่เห็นเฟิ่งเย่กับหยางหยางแล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายคว
