ล้วไม่ใช่หรือ? พวกเขายังอยู่ดี ไม่เป็นไรๆ”
“พวกเขาถูกสัตว์ร้ายโจมตี ได้รับบาดเจ็บ ตอนนั้นพวกข้าก็กำลังตามหาพวกเขาจากเบาะแสที่ได้รับ เพียงแต่พวกข้าก็ยังคงช้าไปก้าวหนึ่ง ตอนที่พวกข้าไปถึง พวกเขาถูกนักพรตเฒ่าผู้หนึ่งช่วยไว้” พูดมาถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วหลุบตาต่ำ
เธอหวังมาตลอดว่าเด็กสองคนนั้นจะถูกช่วยไปแล้ว แต่ความหวังนั้นช่างริบหรี่ ในสถานการณ์เช่นนั้น จะมีผู้ใดบังเอิญมาช่วยพวกเขาไว้? หากถูกคนช่วยไว้จริงๆ ต่อมาเธอก็ตามหาอยู่ตลอด ก็น่าจะได้ยินข่าวอะไรบ้าง
………………………………….
ตอนที่ 1758 คำโกหกเจตนาดี
แต่ ต่อมาเธอได้ส่งคนออกไปตามหาแล้ว ก็ยังคงไม่ได้ยินข่าวอะไรเลย เช่นนั้น ก็อาจเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาถูกสัตว์ร้ายกินตอนนั้นแล้ว อีกหนึ่งโอกาสอันน้อยนิดที่มีก็คือ ถูกผู้แข็งแกร่งที่ท่องยุทธภพมาช่วยไว้ได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีข่าวอะไรเลย
แต่เธอรู้ดี ว่าโอกาสอย่างนี้มีเพียงหนึ่งในหมื่นเท่านั้น และเป็นโอกาสที่ริบหรี่มาก ทว่าในนาทีนี้ เธอทำได้เพียงแต่งเรื่องโกหกมาบอกพวกเขา
“ถูกนักพรตเฒ่าช่วยไว้?” ซู่ซีมองเฟิ่งจิ่วด้วยความตะลึง “อย่างนั้น อย่างนั้นต่อมาเล่า?”
เฟิ่งจิ่วเงยหน้ามองเธอ บอกว่า “ตอนนั้นพวกเราไปถึงพอดี เพียงแต่นักพรตเฒ่าผู้นั้นมีวาสนาต่อเด็กทั้งสอง จะรับพวกเขาเป็นศิษย์และพาพวกเขาไป ตอนแรกข้าไม่เห็นด้วย แต่นักพรตเฒ่าผู้นั้นบอกว่าหากไม่ได้เขายื่นมือช่วยเหลือ เด็กทั้งสองคงตายไปแล้ว
