านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้ว…”
ขอบตาของเธอแดงผ่าว ครอบครัวที่นึกว่าตายไปแล้วปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกครั้ง ความรู้สึกอย่างนี้ ตื้นตันจนไม่อาจบรรยาย
เฟิ่งซานหยวนตบหัวของเธอเบาๆ น้ำเสียงแฝงแววสะท้อนใจ “ปู่เองก็นึกว่าจะไม่พบเจ้าแล้ว”
เฟิ่งจิ่วถอยหลัง มองพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นเขายังสบายดีเช่นเดิม จึงคลายใจ หันไปมองซู่ซีที่อยู่อีกด้านหนึ่ง “ท่านย่า!” เธอเดินไปกอดนางด้วย “พวกท่านยังมีชีวิตอยู่ ดีเหลือเกิน”
………………………………….
ตอนที่ 1756 ลูกของข้าเล่า
“เสี่ยวจิ่ว เย่เอ๋อร์เล่า? เย่เอ๋อร์กับหยางหยางยังสบายดีหรือไม่?”
ซู่ซีถามอย่างไม่สบายใจ ช่วยไม่ได้ที่นางจะคำนึงหาลูกของนาง ต้องรู้ว่าลูกของนางเพิ่งจะอายุสามปี เด็กอายุน้อยขนาดนั้น ซ้ำข้างกายก็มีหยางหยางที่อายุเพียงเจ็ดแปดปีคอยปกป้องคนเดียว นางจะวางใจได้อย่างไร? อีกอย่างผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว นางเองก็ไม่รู้ว่าลูกเป็นอย่างไรบ้างแล้ว? มาถึงที่นี่ ยิ่งร้อนใจ ยิ่งกระสับกระส่าย
หากเย่เอ๋อร์กับหยางหยางยังปลอดภัยก็ดีไป หากเด็กสองคนนั้นเป็นอะไรไป นางไม่รู้ว่าจะรับแรงกระทบกระเทือนนี้ไหวหรือไม่…
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่ได้ยินคำถามนั้นหัวใจพลันบีบรัด เธอถอยหลังแล้วประคองซู่ซี มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและร้อนใจ ลึกๆ ข้างในเริ่มลังเล
มือของเธอประคองมือของนางไว้ ย่อมรู้สึกได้ว่าร่างกายของนางไม่เหมือนดังแต่ก่อนแล้ว นึกดูแล้วน่าจะได้รับบาดเจ็บจากไฟไหม้ ร่าง
