ครั้นเห็นฮุยหลาง แต่ละคนก้มหน้าก้มตา รีบแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง
ฮุยหลางส่ายหน้า มองอิ่งอีที่อยู่ข้างหน้า ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วรู้สึกว่าควรไปคุยกับอิ่งอีสักหน่อยจะดีกว่า
ในตำหนัก เฟิ่งจิ่ววางเซวียนหยวนโม่เจ๋อลงบนเตียง ขณะกำลังจะตรวจชีพจรเขา ก็เห็นคนที่ตอนแรกหลับตาอยู่ฟื้นขึ้นมาแล้ว
“ข้าไม่เป็นไร” เซวียนหยวนโม่เจ๋อบอก มองเธอที่อยู่ใกล้แค่ตรงหน้า นัยน์ตาลึกล้ำเต็มไปด้วยความรักใคร่หวงแหน “เจ้าผอมลง” ขณะกล่าว ก็ยกมือลูบหน้าเธอ
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วอดยิ้มไม่ได้ กุมมือเขา แล้วบอกว่า “ข้าสบายดี กลับเป็นท่าน เหตุใดทำเสียตนเองเป็นเช่นนี้? เหนื่อยเกินไปใช่หรือไม่? เหตุใดจึงสู้กับโม่เฉินได้เล่า? ข้าตรวจอาการท่านหน่อยดีกว่า ท่านถึงขั้นกระอักเลือด ข้ากลัวว่าท่านจะบาดเจ็บภายใน”
………………………………….
ตอนที่ 1746 ยกหินขึ้นมาแต่กลับหล่นทับเท้าตนเอง
“เจ้าไม่ต้องห่วง เป็นแค่แผลเล็กๆ เท่านั้น เจ้าก็อย่าตำหนิโม่เฉินเลย เขาเองก็ไม่รู้ว่าจู่ๆ เจ้าจะมา แค่กๆๆ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อพูดไปด้วย ไอไปด้วย
ได้ยินอย่างนั้น รอยยิ้มพาดผ่านดวงตาเฟิ่งจิ่ว แต่กลับไม่แสดงออกมาให้เขาเห็น เพียงพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง “อืม ท่านวางใจ ข้าไม่ตำหนิเขาหรอก ข้าคิดว่าเขาเองก็คงไม่ตั้งใจ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่กำมือป้องปากไออยู่ได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักงัน เงยหน้าขึ้นไปมองโดยสัญชาตญาณ ก็เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มหยอกล้อของเธอ ก็อดรู
