้สึกอายไม่ได้ รีบแกล้งไอกลบเกลื่อน “เจ้าเดินทางมาไกลคงเหนื่อยแล้วกระมัง? ไปพักก่อนดีหรือไม่?”
ขณะพูด ก็ขยับตัวไปด้านในของเตียง เพื่อเว้นที่ว่างบนเตียงให้เธอ
“ไม่ได้ ข้าเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของท่าน อย่างไรก็ต้องต้มยาอะไรให้ดื่มสักหน่อย” เฟิ่งจิ่วพูดพร้อมกับกลั้นยิ้ม
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมุมปากกระตุก รู้สึกเหมือนตนเองหาเรื่องใส่ตัวยกก้อนหินแต่กลับทำก้อนหินหล่นทับเท้าตนเอง[1] เผลบแวบเดียว ก็เห็นเธอดึงมือเขาไปตรวจชีพจรแล้ว เห็นอย่างนั้น เขาก็ทำได้เพียงปล่อยให้เธอตรวจชีพจรต่อไป
ไม่นาน เฟิ่งจิ่วเก็บมือกลับไป บอกว่า “ร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติ เพียงแต่ไฟตับร้อนสูง ไม่ได้พักผ่อนให้ดี ท่านต้องพักผ่อนให้มากหน่อย” ขณะกล่าว เธอดึงผ้าห่มคลุมตัวเขา “ท่านพักผ่อนอยู่ที่นี่ดีๆ ข้าจะออกไปคุยกับโม่เฉินสักหน่อย”
“มีอะไรให้คุยกับเขากัน? เจ้าสนิทกับเขามากหรือ?” น้ำเสียงของเขาออกแนวประชดประชันเล็กน้อย
เฟิ่งจิ่วเอามือชันคางทำท่าครุ่นคิด “อืม ข้าต้องออกไปถามเขาหน่อย เหตุใดต้องทำท่านบาดเจ็บ! จะปล่อยให้ท่านเจ็บตัวเปล่าอย่างนี้ก็ไม่ได้กระมัง?”
ได้ยินอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอื้อมมือดึงเธอขึ้นมาบนเตียง ยกผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเธอ มือใหญ่โอบกอด ตัวเธอก็ไปนอนอยู่บนอ้อมแขนของเขาแล้ว จากนั้นเขาก็ยกมืออีกข้างมากอด สองมือกอดรัดเธอไว้ในอ้อมอกแน่น
“คนผู้นั้นไม่ใช่คนดีอะไร ภายหน้าอยู่ให้ห่างเขาหน่อย”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะเสียงอู้อี้
