ั่วบริเวณ
กำปั้นปะทะกัน ราวกับแฝงไว้ด้วยพลังมหาศาล พายุหมัดซัดใส่กัน ดุจคมดาบแหลมกริบ…
“เป็นอย่างไรบ้าง? พอใจหรือไม่?” กวนสีหลิ่นถาม พลางมองเหล่าองครักษ์ที่กำลังสู้กัน “ฝึกตามวิธีที่เจ้าบอกทั้งนั้น มีกลุ่มซุ่มโจมตี แล้วก็มีกลุ่มสะกดรอยและกลุ่มโจมตี เวลาครึ่งปี ข้าว่าพลังของพวกเขาพัฒนามาถึงขั้นนี้ได้ก็ไม่เลวแล้ว”
เฟิ่งจิ่วดูการต่อสู้ พลางบอกว่า “หากต้องเผชิญหน้ากับศัตรูโดยตรงก็ยังอันตรายอยู่ แต่หากพวกเขาร่วมมือกัน กลับสามารถทำได้ทั้งโจมตีและสังหาร ดูจากการต่อสู้กันของพวกเขา พลังต่อสู้พัฒนาขึ้นจากแต่ก่อนมากจริงๆ ท่านคงพยายามมาไม่น้อยเลย”
“ฮ่า แน่นอนอยู่แล้ว เจ้ามอบหมายให้ข้าดูแลพวกเขา ข้าย่อมต้องไม่ทำให้เจ้าผิดหวังอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?” กวนสีหลิ่นยิ้มบอก
………………………………….
บทที่ 1716 ไม่ต้องห่วง
เฟิ่งจิ่วมองดูการประลองขององครักษ์เฟิ่งข้างล่าง พลางบอกว่า “ท่านพี่ ข้าจะพาพวกเขาออกไปสู้จริงข้างนอก ในเมื่อทางจักรวรรดิเซวียนหยวนถูกแคว้นอื่นรุมโจมตี เช่นนั้นก็อยากเล่นงานพวกเขาจากที่มืด เพื่อเป็นการดึงฟืนออกจากก้นหม้อ[1]”
“ไม่มีปัญหา!” กวนสีหลิ่นตอบรับด้วยเสียงก้องกังวาน “นับข้าเข้าไปด้วย ข้าก็จะไปกับพวกเจ้า!”
เธอหันไปมองเขา ยิ้มบอกว่า “ได้”
ประมาณหนึ่งชั่วยามผ่านไป ภายใต้คำสั่งของเฟิ่งจิ่ว องครักษ์เฟิ่งทุกคนหยุดการประลองพร้อมกับหอบหายใจ หลังจบการประลอง ร่างกายของพวกเขาล้วนมีแผลถลอก ทว่าแม้จะถูกอ
