ี…” จูซานเล่าให้ฟังอย่างใจเย็นว่าคนของตระกูลเยี่ยนต้อนรับขับสู้เขาอย่างไร ตอนได้พบคุณชายเยี่ยนได้พูดคุยอะไรกันไปบ้าง
หากมิใช่เพราะเช้าวันนี้คุณชายเยี่ยนมีนัดแล้ว ไม่อาจเลื่อนได้ เขาก็อยากตรงมาพร้อมกันกับจูซานเสียตอนนั้น
เพราะไม่อาจทำเช่นนั้น เขายังแสดงความเสียดายซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกให้จูซานขออภัยต่อจูชีแทนเขา แล้วบอกให้จูชีมาตามนัดหมาย ส่วนเขาจะรีบกลับมาพบกันที่จวนโดยเร็ว
“คุณชายเยี่ยนคงอยากพบน้องเจ็ดมาก”
ได้ยินเขากล่าวเช่นนั้น เย่อวี๋หรานก็ยิ้มบาง ๆ ออกมา “ดูจากที่คุณชายเยี่ยนมักจะเขียนจดหมายถึงเจ้าเจ็ดทุกสามวันห้าวัน เขาน่าจะชอบเจ้าเจ็ดจริง ๆ”
จูชียิ้มออกมา พูดขึ้นจากข้าง ๆ ว่า “ท่านแม่ ข้าก็ชอบคุณชายเยี่ยนเหมือนกันขอรับ”
“รู้แล้ว เจ้าขยันตอบจดหมายเขาขนาดนั้น แทบจะส่งของดีในบ้านไปให้เขาหมดแล้ว” เย่อวี๋หรานพูดเย้า “รีบขนของที่เจ้าซุกไว้ใต้เตียงออกมาเถอะ จะได้เอาไปให้เขาเสียเลย ซ่อนไว้นานกว่านี้ ถ้าลืมแล้วถูกหนูแทะก็น่าเสียดายกันพอดี”
“ท่านแม่ ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ขอรับ?” จูชีละเหี่ยใจ เพราะเขาคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองซ่อนสิ่งของเอาไว้ดีขนาดนี้แล้ว แต่ก็ยังถูกมารดาพบเข้าจนได้
