ำเรื่องเลวร้ายอะไร ท่านก็จะย่างข้ากินเลยหรือ?”
“ไม่อย่างนั้นเล่า? เจ้าลองว่ามา เจ้าซ่อนตัวอยู่ข้างในทำอะไร?”
เธอถาม แต่กลับเห็นเจ้าขนเขียวนั่งฟุบอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน อีกทั้งปีกคู่นั้นก็กางออกเหมือนกำลังป้องของบางอย่างที่อยู่ด้านล่างตลอดเวลา เธอเห็นก็พลันสะดุดใจ
“เจ้าซ่อนอะไรไว้ข้างล่าง?” เธอโพล่งปากถามออกไป พลางคิดในใจ หรือขโมยยาทิพย์อะไรมาซ่อนไว้ไม่ให้เธอรู้?
“ไม่ได้ซ่อนอะไร” เจ้าขนเขียวตอบอย่างลนลาน ร่างกายกลมอ้วนเกร็งไปทั้งตัว เหมือนกำลังบอกว่าตรงนี้ไม่มีเงินสามร้อยตำลึง[1]
“อ้อ? เช่นนั้นหรือ? อย่างนั้นก็แล้วไป ในเมื่อเจ้าไม่ออกมาก็อยู่ข้างในไปก็แล้วกัน!” เธอบอกพลางก้าวถอย แล้วส่งสายตาให้หงส์ไฟ
………………………………….
ตอนที่ 1712 เฟิ่งจิ่วออกจากการเก็บตัวฝึกตน
เจ้าขนเขียวเห็นเธอหมุนตัวจากไป เพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งออก ใครจะรู้ว่าพริบตาต่อมา กรงเล็บข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามาข้างใน จับตัวมันออกไป
“กุ๊กๆๆ! เจ้าคนเลว!” มันตะโกนด่าด้วยความลนลาน แต่กลับเห็นเฟิ่งจิ่วล้วงมือเข้าไปข้างใน แล้วหยิบของก้อนนั้นออกมา
“นี่อะไร?”
เฟิ่งจิ่วมองไข่มุกกลมๆ ในมืออย่างประหลาดใจ มันมีขนาดเท่าไข่ไก่ ดูไม่เหมือนไข่ น่าจะเป็นมุกอะไรสักอย่าง เพียงแต่ กลับดูไม่ออกว่าเป็นมุกอะไร รู้เพียงว่า มุกเม็ดนี้มีกลิ่นอายพลังวิญญาณเข้มข้นกระจายอยู่รอบๆ
“นั่นข้าคลอดออกมาเอง ข้าคลอดออกมา! นั่นของข้า! กุ๊กๆๆ!” ขนไก่ตั้งชันทั้งตัว
