ก็ยังไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์อะไร แต่มันก็ขโมยกินไปเสียแล้ว
ตอนนี้จะไม่กินมันก็ขโมยกินไปแล้ว พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอจึงสูดหายใจลึกๆ แล้วบอกว่า “เร็วเข้า อาศัยตอนนี้ที่เจ้ายังจำได้ ลำรึกรสชาติผลไม้ที่เจ้ากินเข้าไป รวมถึงหลังจากกินผลไม้เข้าไป ร่างกายรู้สึกเปลี่ยนไปตรงที่ใดบ้างหรือไม่?”
ได้ยินอย่างนั้น เหล่าไป๋งงงัน มันกินเข้าไปแล้วก็ใช่ แต่มันรู้แค่ว่าหวานมาก หอมมาก แล้วก็กรอบมาก อย่างอื่น ก็ไม่รู้สึกอะไรแล้วนี่!
………………………………….
ตอนที่ 1708 จะตายแล้ว
“มัวอึ้งอะไรอยู่?”
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองมัน เธอหยิบพู่กันกับกระดาษออกมาเตรียมจดแล้ว ผลไม้มีไม่มาก แต่ละลูกล้วนล้ำค่า เธอต้องจดสิ่งที่เหล่าไป๋บอกก่อน แล้วค่อยดูปฏิกิริยาของเหล่าไป๋หลังจากกินเข้าไป
เหล่าไป๋ส่ายหัว “ลืมแล้ว” ตอนนั้นมันรู้แค่ต้องรีบกินให้ไวอย่าถูกนายท่านจับได้ก่อน มีเวลาลิ้มรสอย่างตั้งใจเสียที่ไหน?
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วหน้าดำทะมึน มองมันอย่างเอือมระอา สุดท้ายก็ทำได้เพียงส่ายหน้าด้วยความจนใจ “ช่างเถิด ถามเจ้าก็ไม่ได้ความอะไร มิสู้ข้าศึกษาเองดีกว่า”
เธอเดินไปใต้ต้นไม้ มองดูผลไม้สีแดงสี่ลูกที่เหลือห้อยอยู่ระหว่างใบไม้ มันดูสะดุดตา และสวยมาก ทำให้เธอรู้สึกเสียดายหากต้องเด็ดมันลงมา
ถึงจะไม่เด็ด แม้ผลไม้จะสุกคาต้นก็ไม่ตกลงมา นี่เป็นข้อดีของจวนวิญญาณในห้วงมิติแห่งนี้ อยู่บนต้นสามารถรักษาความสดใหม่ของผลวิญญาณได้ เธอยังไม่เด็ดดีกว่
