า ดูปฏิกิริยาของเหล่าไป๋หลังกินก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ด้วยเหตุนั้น เธอกำชับสองสามประโยค “ผลไม้วิญญาณเหลือสี่ลูกแล้ว พวกเจ้าฟังนะ หากข้าไม่อนุญาตก็อย่าริอาจขโมยกินอีก ไม่เช่นนั้นข้าจะลงโทษ”
พวกหงส์ไฟยังดี ไม่ได้สนใจผลวิญญาณพวกนี้มาก จึงพยักหน้ารับปาก เหล่าไป๋ขโมยกินไปหนึ่งลูก ก็ไม่กล้าขโมยกินอีกแล้วเหมือนกัน มันจึงพยักหน้ารับปากอย่างว่าง่าย
“เหล่าไป๋ เจ้ามาให้ตรวจสอบหน่อย” เฟิ่งจิ่วมาที่ข้างน้ำพุวิญญาณ แล้วเรียกเหล่าไป๋เข้ามา
เห็นอย่างนั้น เหล่าไป๋รีบก้าวเข้ามาอย่างเอาอกเอาใจ “นายท่าน ครั้งหน้าข้าไม่กล้าขโมยกินอีกแล้ว จริงๆ นะ ข้ารับปาก”
เฟิ่งจิ่วกลอกตาใส่มัน “รับปากของเจ้าเชื่อถือไม่ได้”
ได้ยินอย่างนั้น เหล่าไป๋ก้มหน้ายิ้มแห้งๆ หงส์ไฟกับกลืนเมฆาที่อยู่ข้างหลังเห็น ก็อดหัวเราะไม่ได้
นิสัยไว้ใจไม่ได้อย่างเหล่าไป๋ มันรับปากแล้วเชื่อถือได้ก็แปลกแล้ว
“น่าแปลก เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย?” เฟิ่งจิ่วตรวจสอบเหล่าไป๋ แต่กลับพบว่าร่างกายของมันไม่มีปัญหาอะไร ก็อดคิดในใจไม่ได้ หรือผลไม้นั่นเป็นเพียงผลวิญญาณธรรมดาที่ช่วยเสริมพลังวิญญาณเท่านั้น
หากเป็นผลวิญญาณธรรมดา เหตุใดตอนนั้นฝูงงูจึงพยายามปกป้องถึงเพียงนั้น แต่หากไม่ใช่ แล้วเหตุใดเหล่าไป๋กินแล้วไม่เป็นอะไรเลยเล่า?
“นายท่าน ถ้าอย่างไรท่านก็กินลูกหนึ่งเถิด! กินแล้วก็จะรู้เองว่ามีประโยชน์อะไร”
เหล่าไป๋แนะนำอย่างจริงใจ แล้วพูดอีกว่า “แต่ข้
