ขาไม่ตายหรอก นี่เป็นเคราะห์กรรมที่พวกเจ้าจ้องพบเจอ แล้วก็เป็นชะตาของพวกเจ้าด้วย”
เขาหยิบยาเม็ดหนึ่งมายัดใส่ปากของหยางหยาง ขณะที่กำลังตรวจสอบลมปราณของเขา แววประหลาดใจพาดผ่านดวงตา “ร่างกายนี้ กลับเป็นอัจฉริยะในด้านฝึกวรยุทธ์ที่หาได้ยากในรอบร้อยปี”
เสี่ยวเฟิ่งเย่ไม่เข้าใจที่เขาพูดจึงเอียงคอมองเขา เห็นเพียงท่านปู่เทพเซียนหน้าตาเปี่ยมเมตตาลูบหัวเขา จากนั้นก็วางมือลงกลางหัวเขา ไม่รู้ว่าทำอะไร แต่ไม่นานก็ได้ยินเขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ
“ดูเหมือนว่าจะเป็นพวกเจ้าสองคนอย่างไม่ต้องสงสัยแล้ว”
สายตารักใคร่ของชายชราจับจ้องไปที่ทั้งสอง ยิ้มบอกว่า “ไปกับข้าเถิด!” สิ้นเสียง เขาสะบัดแส้ในมือ จ้าวหยางที่นอนอยู่บนพื้นถูกย้ายตัวไปไว้บนถาดบิน
“ท่านปู่เทพเซียน ท่านจะพาพวกข้าไปไหนหรือ?” เสี่ยวเฟิ่งเย่ยืนนิ่งไม่ขยับ
………………………………….
ตอนที่ 1684 พบเบาะแส
“ไปยังที่ที่พวกเจ้าควรไป” ชายชราลูบหนวดยิ้มๆ ยื่นมือไปหาเขา “ไปกับข้าเถิด!”
“แต่ว่า แต่ว่าข้ายังต้องตามหาท่านพ่อกับท่านแม่ของข้า แล้วยังต้องตามหาหลานสาวของข้าอีกนะ!” เสี่ยวเฟิ่งเย่เอามือไปไว้ข้างหลัง ถอยหลังหนึ่งก้าว “หากข้าไป ข้าก็ไม่ได้พบท่านพ่อกับท่านแม่แล้ว หลานสาวของข้าก็จะตามหาข้าไม่เจอด้วย”
“หึๆๆ” ชายชราหัวเราะเบาๆ เขามองเสี่ยวเฟิ่งเย่ด้วยสายตาลึกซึ้ง แล้วพูดอย่างมีความนัยแฝงว่า “ไม่ใช่ว่าไม่ได้พบ แต่ยังไม่ถึงเวลาต่างหาก”
“ทำไมเล่า?” เด็กน้อยเหมือ
