ของเธอเท่านั้น รวมถึงเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเธอมาไม่น้อย
“ไม่ได้ขอรับ” จ้าวหยางส่ายหน้า “ก่อนที่จะตามหาพวกเขาพบ ห้ามเอ่ยชื่อขององค์หญิงกับคนอื่นเด็ดขาด ห้ามพูดถึงเรื่องในอดีต แล้วก็ห้ามเอ่ยถึงชื่อของท่านพ่อกับท่านแม่ของท่านด้วย”
“ทำไม่เล่า?” เด็กน้อยถามอย่างไม่เข้าใจ ไม่เอ่ยถึง แล้วจะถามอย่างไรเล่า? หากไม่เอ่ยถึงก็ไม่มีใครรู้มิใช่หรือ? เช่นนั้นเขาจะรู้สิ่งที่เขาอยากรู้ได้อย่างไร?
“เพราะหากเป็นศัตรูบางคนที่มีความแค้นกับพวกเขารู้ว่าท่านเป็นท่านอาน้อยขององค์หญิง จะจับตัวท่านไปข่มขู่พวกเขา พอถึงตอนนั้น พวกเขาจะมีอันตรายได้”
ได้ยินอย่างนั้น เสี่ยวเฟิ่งเย่พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ “ก็ได้! เช่นนั้นต่อไปก็จะไม่พูดแล้ว แต่ตอนนี้ข้าง่วงเหลือเกิน ข้าอยากนอน”
………………………………….
ตอนที่ 1682 เสือร้ายโจมตี
“เช่นนั้นเราไปพักที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างในนั้นกันเถิด” จ้าวหยางชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ข้างใน แล้วจูงมือเสี่ยวเฟิ่งเย่เดินเข้าไปข้างใน
ยามพลบค่ำ
เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตก ท้องฟ้ากว่าครึ่งผืนทาทับไปด้วยเมฆสีแดง กลางคืนใกล้มาเยือน อุณหภูมิในป่าผืนน้อยค่อยๆ ต่ำลง จนกลายเป็นหนาวเย็น
ใต้ต้นไม่ใหญ่ เด็กสองคนนอนพิงกัน พวกเขานอนหลับสนิทอยู่ในป่าผืนน้อยอย่างไร้การป้องกันตัว ก็ไม่แปลก ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังเป็นเด็ก หนำซ้ำยังเพิ่งหนีเอาชีวิตรอดมา ช่วยไม่ได้ที่จะหลับอย่างผ่
