ังผสมผสานกันบนถนน กลายเป็นภาพที่คึกคักและมีชีวิตชีวา
ชาวบ้านธรรมดา คนธรรมดา พวกเขาไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องราวหรืออันตรายใดขึ้น นี่คือข้อดีของคนธรรมดา ไม่ว่าเรื่องใดก็จะไม่เกี่ยวโยงไปถึงตัวพวกเขา การต่อสู้หรือผู้แข็งแกร่งล้วนไม่เกี่ยวกับพวกเขา
และในโรงเตี๊ยม เฟิ่งเซียวที่หมดสติไปหนึ่งคืนค่อยๆ ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เขาลืมตาช้าๆ แล้วจ้องเพดานเตียง นอนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับเขยื้อน ราวกับว่าเขาเพิ่งตื่นจากฝันอันยาวนาน
ความฝันนี้สมจริงมาก ในความสุขกลับมีความทุกข์ แม้จะเป็นเพียงความฝัน เขาก็ยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้น แล้วพอตื่นขึ้นมา เรื่องราวก่อนที่เขาจะหมดสติไปก็ผุดขึ้นมาในสมองทีละเรื่องๆ ทำให้เขานึกขึ้นได้ ว่าทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริง
………………………………….
ตอนที่ 1670 สัญชาตญาณ
“ท่านฟื้นแล้วหรือ?” ซั่งกวนหวั่นหรงที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงเห็นเขาฟื้น ก็ถอนหายใจ แล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยนจางๆ
เฟิ่งเซียวมองนาง ตั้งสติ แล้วถามว่า “ข้ากลับมาได้อย่างไร?”
“เมื่อคืนพวกเสี่ยวจิ่วกลับมาแล้วแต่ท่านยังไม่กลับมา จึงให้พวกตู้ฝานออกไปตามหาท่าน กระทั่งฟ้าใกล้สางถึงพบท่านในตรอกเส้นหนึ่ง ตอนเห็นท่านถูกหามกลับมาในสภาพหมดสติ พวกเรากังวลใจมาก โชคดีที่ไม่ได้บาดเจ็บหนัก”
ซั่งกวนหวั่นหรงอธิบาย แล้วดึงผ้าห่มขึ้นให้เขา “ท่านไม่รู้หรอก เมื่อคืนข้ากังวลขนาดไหน ไม่ใช่แต่ท่านบาดเจ็บหมดสติ แม้แต่เสี่ยวจิ่ว
