ัวเราะไม่ได้ เป็นคนประหลาด ที่สร้างกฎประหลาดดังคาด
มาถึงในร้านยา ต้วนมู่ไป๋กวาดมองผ่านๆ เห็นว่าร้านขายยาที่ไม่มีอะไรสะดุดตาเลยแห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นข้างในหรือข้างนอกล้วนเรียบง่าย กระทั่งธรรมดากว่าร้านยาทั่วไปเสียด้วยซ้ำ สถานที่เช่นนี้ กลับเป็นที่ซ่อนของพยัคฆ์และมังกร
“เถ้าแก่ ผู้ดูแลของพวกท่านเล่า?”
เขาเอ่ยปากถามชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปีคนหนึ่งที่กำลังจัดสมุนไพรในร้าน ในนี้นอกจากเถ้าแก่คนนี้ก็มีแค่เสี่ยวเอ้อร์ที่คอยต้อนรับแขก ไม่พบเหลิ่งหวาหรือตู้ฝานที่พวกเฉินเต้าบอกแต่อย่างใด
เถ้าแก่คนนั้นได้ยินต้วนมู่ไป๋ถามก็ลอบมองพิจารณาเขาอย่างแนบเนียน เห็นเขาสวมชุดคลุมสีขาวของสำนักโอสถตะวัน บุคลิกไม่ธรรมดา ระดับวรยุทธ์ก็ไม่ต่ำ จึงยิ้มถามว่า “ไม่ทราบว่าลูกค้าท่านนี้มีเรื่องใดหรือ?”
………………………………….
ตอนที่ 1642 พบหน้า
ต้วนมู่ไป๋มองเขา ชะงักงันไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า “สหาย”
ได้ยินอย่างนั้น เถ้าแก่สีหน้าไหวระริกเล็กน้อย หัวเราะแล้วบอกว่า “ผู้ดูแลของเราออกไปแล้ว บอกว่าคืนนี้จะไม่กลับเข้ามา ถ้าอย่างไร ลูกค้าค่อยกลับมาอีกครั้งพรุ่งนี้ดูไหม?”
เมื่อได้ยิน ต้วนมู่ไป๋ก็รู้ว่าพวกเฟิ่งจิ่วยังไม่ไปจากที่นี่ จึงพยักหน้า “เช่นนั้นก็ได้! พรุ่งนี้ข้าค่อยมาใหม่ก็ได้” ด้วยเหตุนี้ เขาไม่ได้รั้งอยู่แต่หมุนตัวจากไปเลย ทว่าในตอนนี้เอง เถ้าแก่ผู้นั้นถามอีกว่า
“ช้าก่อนขอรับ” เถ้าแก่ตามไป มาหยุดยืนตรงหน้าต้วนมู่ไป๋ แล้วถ
