ลกมนุษย์
เพราะสายตาของคนพวกนั้นมองตามมาตลอด พวกเขาสองคนจึงไม่ได้เดินเที่ยวนานนัก เพียงเดินในเมืองรอบหนึ่ง ก็ไปเดินชมฐานกลุ่มอำนาจของตำหนักยมราชหนึ่งรอบ
หลายวันต่อมาก็ยังไม่ได้ข่าวคราวของเฟิ่งเซียว ทำให้เฟิ่งจิ่วอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
เหตุใดจึงไม่มีข่าวอะไรเลยเล่า? หรือยังไม่เข้ามาในเมือง? ไม่น่าจะเป็นไปได้กระมัง?
กระทั่งยามบ่ายของวันนี้ เธอกำลังหรี่ตาพักผ่อนอยู่บนหลังคา ก็เห็นเงาร่างที่สวมชุดคลุมสีดำคนหนึ่งเดินออกมาจากถนนใหญ่ มาหยุดยืนหน้าประตูบ้าน
ตอนเห็นคนคนนั้น เธอหรี่ตา เห็นเพียงชายหนุ่มอายุยี่สิบสามสิบปี ร่างกายกำยำแข็งแรง สภาพเหมือนคนเดินทางมาไกล บนไหล่มีนกน้อยลายจุดสีแดงเกาะอยู่หนึ่งตัว ยิ่งมอง ก็ยิ่งรู้สึกคุ้น โดยเฉพาะนกน้อยตัวนั้น…
“หงส์ไฟ?”
เธอพึมพำเบาๆ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย รีบลุกขึ้นเขย่งปลายเท้า กระโดดข้ามกำแพงลานบ้านออกไปข้างนอก ทิ้งตัวลงตรงหน้าชายคนนั้น จ้องมองเขาที่กำลังยิ้มอยู่ ครั้นเห็นคิ้วและดวงตาอันคุ้นเคยนั่น เธอก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างอย่างเหนือความคาดหมาย
“ท่านพ่อ?”
“เสี่ยวจิ่ว นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะจำพ่อได้ทันที ฮ่าๆๆๆ สมแล้วที่เป็นลูกสาวพ่อ” เฟิ่งเซียวหัวเราะเสียงดัง เสียงทุ้มหนาระคนเสียงหัวเราะเปล่งออกมา
“ตลอดทางเขายังเอาแต่บอกว่าเจ้าต้องจำเขาไม่ได้แน่ๆ!” หงส์ไฟที่อยู่ข้างๆ กระพือปีกบินมาเกาะไหล่เฟิ่งจิ่ว ถูไถพวงแก้มของเธอด้วยท่าทางสนิทชิดเชื้อ
เฟิ่งจิ่วยกมือ
