บทที่ 763 บุกมาเอาเรื่อง
เฉินเสี่ยวซานฟังคำพี่ชายจนเข้าใจว่าเป็นเรื่องอะไรแล้วก็พลอยโกรธแค้นไปด้วย “อะไรนะ?! พวกแซ่จูนั่นขโมยเงินในบ้านพวกเราไปงั้นรึ?”
“มารดามันเถอะ! นี่เป็นเรื่องที่คนทำกันอย่างนั้นเรอะ?”
“ท่านแม่ ท่านวางใจเถอะขอรับ ข้ากับพี่ใหญ่จะต้องไปทวงเงินกลับมาได้แน่ ถ้าพวกเขากล้าไม่คืน ข้าก็จะหักขาจูซิ่วไฉทิ้งซะ ขาหักไปแล้ว ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกเขายังจะไปสอบอะไรได้อีก”
……
ไม่ได้แค่เฉินต้าซานที่ลั่นคำขาดออกมา เฉินเสี่ยวซานก็ลั่นวาจาด้วยเช่นกัน
ปีนั้นบิดาของพวกเขาเป็นครูสอนศิลปะป้องกันตัว ลูกชายอย่างพวกเขาย่อมไม่ใช่พวกขี้ขลาด ความเลือดร้อนย่อมมีอยู่แล้ว
คว้าอาวุธมาได้ก็ไม่สนใจเสียงห้ามปรามของคนในครอบครัว มุ่งหน้าไปเรือนหลังทันที
เฉินเสิ่นร้อนรนกระวนกระวาย นางคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองแค่พูดว่า ‘มีโจรขึ้นบ้าน’ กับ ‘เงินหายไปแล้ว’ แค่นั้นกลับทำให้เฉินต้าซานนึกเชื่อมโยงไปถึงคนสกุลจูเสียได้
เรื่องนี้เกี่ยวกับคนสกุลจูที่ไหนกัน พวกเขาไม่ได้เป็นคนขโมยไปเสียหน่อย
ใช่ว่านางไม่อยากห้ามปราม แต่อ้าปากพูดไปกี่ครั้งก็ถูกลูกชายที่เลือดขึ้นหน้าตอบกลับมาว่า“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องพูดแล้ว นั่นเป็นเงินที่ได้มาจากหยาดเหงื่อและหยดเลือดจากการทำงานหลายปีของลูก ต้องไปทวงคืนมา!”
“ใช่แล้ว ท่านแม่ ท่านจะให้พี่ใหญ่เหนื่อยเปล่าไม่ได้นะขอรับ” เฉินเสี่ยวซานพูดสนับสนุนจากข้าง ๆ
ตอนนี้เขายังนึกดีใจที่เขาฉลาดกว
