ห็นลูกชายกับลูกสะใภ้ไปกันหมดแล้วก็ร้อนใจ “เจ้ายังยืนอยู่ตรงนั้นทำไม? รีบตามไปสิ!”
“ได้…ได้!” เฉินเสิ่นหัวสมองว่างเปล่า เดินเข้าไปจะช่วยประคองสามีแต่กลับถูกเขาปัดมือออก
“เจ้ามาประคองข้าทำไม? ข้าเป็นคนขาเป๋คนหนึ่ง ประคองไปก็ช่วยไม่ได้ เจ้าเดินเร็วกว่า รีบไปช่วยพวกลูก ๆ เถอะ!”
“อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว”
……
ยามนั้น จูซานออกไปข้างนอกแล้ว
เขาตื่นแต่เช้าตรู่ ล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ออกไปส่งเทียบขอเยี่ยมพบ
รีบไปรีบกลับ ยังสามารถกลับมาทันอาหารมื้อเช้า
จูชีก็ตื่นเช้าเช่นกัน พี่สามออกไปข้างนอก เขารับผิดชอบจุดเตาไฟต้มน้ำ ทำอาหารมื้อเช้า
เขาเรียนหนังสืออยู่นอกบ้านหลายปี นอกจากได้เรียนวิชาความรู้มากมาย งานบ้านงานเรือนก็ได้เรียนรู้มาไม่น้อย
ช่วยไม่ได้นี่นา ตอนนั้นต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ายังเล็ก จูซานก็เพิ่งจะเคยดูแลเด็กเล็กเป็นครั้งแรก มือเท้าเงอะงะ มักจะมีจุดที่ดูแลได้ไม่รอบคอบ
จูซานดูแลได้ไม่ถี่ถ้วน ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็ได้แต่หาวิธีจัดการด้วยตัวเอง จูชีที่มักคลุกคลีอยู่กับต้าเป่าและเอ้อร์เป่าจึงได้เรียนรู้เรื่องเหล่านี้ไปด้วย
แม้จะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่กลับใช้งานได้จริง
เย่อวี๋หรานลุกจากเตียง เห็นจูชียกน้ำอุ่นเข้ามาให้ก็รู้สึกอิ่มเอมใจ “เจ้าเจ็ด เจ้าโตแล้วจริง ๆ!”
“ฮ่า ๆๆๆ…ท่านแม่ ข้าก็โตนานแล้วนะขอรับ!” จูชีที่ได้รับคำชมเชยมีความภาคภูมิใจฉายเกลื่อนใบหน้า “นอกจากตักน้ำกับต้มน้ำ ข้ายังทำก๋วยเตี๋ยวเป็นด้
